Films byTexts by 2016
prisma NL
18.10.2017

Net als de Tramp past Wendy niet in de gevestigde orde, maar de anarchie die Chaplins zwerver kon stichten, even rigoureus als zinloos, is tenietgedaan.

FILM
Nina de Vroome, 2016, 61’

In the buildings of the IBIS maritime boarding school in Ostend that look out towards the sea, boys from six to sixteen sleep, eat and play. They learn how to read the sea, sail with a fishing boat and help haul in the catch.

screening
The Woman Who Left
Lav Diaz, 2016
Fri 15 Dec 2017, 18:00
Cinema Zuid, Antwerp
PART OF
FILM
The Woman Who Left
Lav Diaz, 2016, 228’

“Diaz fashions an inexplicably transcendent journey to the end of the world, deeply soaked in melancholy and open to almost all possible interpretations.

screening
Kelly Reichardt, 2016
Wed 29 Nov 2017, 20:00
KASKcinema, Ghent
PART OF
screening
Wang Bing, 2016
Tue 19 Sep 2017, 20:00
BOZAR, Brussels
PART OF
screening
Kelly Reichardt, 2016
Wed 22 Nov 2017, 20:00
STUK, Leuven
PART OF
FILM
Wang Bing, 2016, 148’

“Cinema can’t get more iconic than this, as the Ta’ang, made itinerant by war, create shelter with whatever they can find, which usually means sticks and stones. Wang watches as a group tries to build a frame for a tarpaulin roof with bamboo poles scavenged from what grows along the road.

FILM
Kelly Reichardt, 2016, 107’

“But there is a fourth woman, the Indian rancher who, one day, without knowing why, walks into that classroom. In a way, I would say that she is really the character who stands out, because she is not simply a sociological character. Nor is she here to show loneliness or desperation.

article NL EN
11.01.2017

Grands travaux might be considered a tentative cartography of the vocational school Anneessens-Funck. We mapped the various spaces of a place where the fragments of a disintegrated city converge. Just like with Because We Are Visual and Rain, constructing Grands travaux was closely related to a tension between inside and outside, between private and public space, between darkness and light... Essentially, Grands travaux is about how we might create new spaces in film. It’s a flowing geography, a movement through the polymorphous spaces inhabited by the boys.”

article NL EN
11.01.2017

“Je zou Grands travaux kunnen beschouwen als een poging tot cartografie van de beroepsschool Anneessens-Funck. We brengen al de verschillende ruimtes in kaart van een plek waar de Brusselse verbrokkeling convergeert. Net als bij Because We Are Visual en Rain is de opbouw van Grands travaux sterk verbonden aan een spanningsveld tussen binnen en buiten, tussen private en openbare ruimte, tussen donker en licht … In se gaat Grands travaux over hoe we in film nieuwe ruimtes kunnen creëren. De film is een vloeiende geografie, een beweging door de veelvormige leefruimtes van de jongeren.”

article NL
02.11.2016

Zonder schroom wordt ons in Black een ‘zuivere alledaagsheid’ verkocht, vermomd in de tooi van een ‘mythische ernst’. Het leugenachtige diversiteitstheater dat El Arbi en Fallah opvoeren – dat in de knusse, autochtone huiskamer een zogenaamd ‘rijke’ maar uiteindelijk compleet verzonnen werkelijkheid wil binnenloodsen – kan enkel gevierd worden door middel van een kritische zelfmoord.

article NL
05.10.2016

Mij heeft in deze film van Chris Marker altijd een ander gezicht gemarkeerd: de karakterkop in de rolkraag die de tijdreisexperimenten leidt. Deze beeldendokter wordt gespeeld door Jacques Ledoux. De legendarische Ledoux, te weinig herinnerd in eigen land, was veertig jaar lang conservator van het Brusselse filmarchief, nu CINEMATEK.

article NL
07.09.2016

Marguerite Duras baseerde haar film Les mains négatives op de grotten van het Magdalénien aan de Atlantische kust, waar afdrukken van handen werden gevonden. 30.000 jaar geleden plaatste iemand zijn hand tegen de rotswand en spoot er verfstof overheen, waardoor een gekleurde halo van een hand ontstond. Het moment waarop de schilder zijn handafdrukken maakte is gefossiliseerd, het bestaat nog steeds.

article NL
03.08.2016

Mijn verhaal is een persoonlijke pelgrimage en filmviering. Een grand tour langs filmhistorisch en bouwkundig erfgoed in de stad waar 120 jaar geleden het concept van de publieke filmvertoning ontstond. Art et essai: een essay in acht scènes.

article NL
06.07.2016

Als solipsistisch totaalwezen plaatst Van Groeningens film zich inderdaad aan gene zijde van de geschiedenis. Vanuit dat standpunt lijkt de voorkeur nog het meest uit te gaan naar een simpelweg ‘dode tijd’ waarin men ongestoord, zonder bewakingscamera’s, de nachten kon wegdansen. Men is nu al op het punt beland waar zelfs de vroege jaren van de ‘posthistorie’ tot nostalgie uitnodigen.

article NL EN
01.06.2016

“De politieke instabiliteit van de laatste jaren [in Thailand] heeft de manier waarop ik leef en mijn identiteit veranderd. Ik heb ingezien dat politiek geen aparte categorie is. Alles in het leven is politiek. Als je een film maakt, betekent eerlijk zijn ook delen. Maar mensen gaan ervan uit dat politiek niet aan de orde is omdat het gevaarlijk is om erover te praten of omdat ze schrik hebben anderen te beledigen.”

article EN
06.01.2016

[Spring Breakers] is, however, not an extended hip-hop music video starring Gucci Mane with his entourage, sipping cough syrup. It is not an anthropological treatise of the kind we see on English news channels, hysterically reporting about young Brits wreaking havoc on islands in the Spanish Mediterranean. It is not a twenty-first century version of A Clockwork Orange, glorifying cheap and cheerful violence for its own sake. It is none of this. Spring Breakers escapes the usually inescapable pitfalls of art house-kitsch by consciously saying no to any form of expected grandiloquence. It embraces the deceitful image, as something that is to be cherished instead of loathed.