Screening
Ascent + La jetée
Fri 23 Feb 2018, 20:30 to 22:00
Het Bos, Antwerp
PART OF Visite Film Festival IV
Film
FILM
Ascent
,
,
80’

“Zo veel lagen staan tussen de kunstenaar en de echte berg in: de foto’s op de eerste plaats, stuk voor stuk overtuigd van hun eigen weergave maar zelf onderhevig aan de geschiedenis van de fotografie. Hoe openlijk bedrieglijk zijn die van honderd jaar geleden, van westerlingen in een kar getrokken door een Japanner met strooien hoed die stilhoudt voor de berg Fuji, maar dan in een studio. Hoe bedrieglijk ook de recente digitale beelden, haarscherp maar geen stap dichterbij. Zo veel posities zijn mogelijk, op zo veel momenten op de dag, verdeeld over vier seizoenen, door de jaren heen, dat je nauwelijks over één berg kunt spreken. [...]

Zo zegt Mary, terwijl we kijken naar een nachtopname met lichtjes uit de stad en de berg als donkere lijn aan de horizon, dat ze zich herinnert hoe een professor aan de universiteit eens beweerde dat film als vuur was en fotografie als ijs. In film draait het om licht, schaduw en beweging, film staat voor vluchtigheid. Fotografie daarentegen bevriest dat wat zich voor de camera beweegt, foto’s kunnen objecten bewaren in de tijd. ‘Nu zie ik waarom fotografie de perfecte memento mori vormt’, zegt Mary. ‘Fotografie, net als rouw, stopt de tijd.’ Even later herinnert ze zich ook dat de professor stelde dat film en fotografie door hun tegengestelde karakter nooit samen kunnen gaan. Het vuur van de film doet het ijs van de foto smelten, het water van de foto zal op zijn beurt de vlammen doven.”

Roos van der Lint1

 

  • 1. Roos van der Lint, ‘Een berg van beelden,’ De Groene Amsterdammer, 2017.
FILM
La jetée
,
,
28’

“This is the story of a man marked by an image from his childhood.”

opening of La jetée

 

“Can this film possibly substitute for the writing of a novel? To whom to attribute the continuous voice accompanying the images? By whom is this adventure told? A witness, the depersonalized essence of the hero? An experimenter? Or someone who has absolute knowledge of time, death, and the paradoxes of memory? The narrator or commentator (whoever is describing the whole experiment and its length, and who possesses knowledge of the hero’s soul–of the subject of the experiment), the one who speaks in the film, he is not its author, but the author of the novel that the film blows apart, sketches out, jettisons, cuts, and whose substance it reworks. That substance is the secret: the secret that animates the novel’s unending quest for that lost face and produces the petrified image that makes the character disappear behind the reality of an experimental subject, this nameless hero who can’t survive the conflict of images–who can’t, that is, write it down. He himself is an image, precisely the thing that the novel disperses or can never stabilize.”

Jean-Louis Schefer1

 

“However, as each one of La Jetée’s static images lasts considerably longer than 1/24 of a second, on celluloid each still in La Jetée actually comprises dozens of replicas of itself. In presenting us with a series of frozen images, Marker dramatizes a breakdown of time’s invisible flow into a succession of visible moments that might be considered the individual atoms of time, and of our experience of time. Indeed, when the film’s hero journeys into the distant future, that new world is represented as a series of microscope images.”

Jonathan Romney2

 

Workbook for La jetée3