FILM

« En 1968. pour la frange la plus radicalisée – la plus gauchiste – des cinéastes, une chose est sûre : il faut apprendre à sortir de la salle de cinéma (de la cinéphilie, de l'obscurantisme) ou la brancher au moins sur quelque chose d'autre. Et pour apprendre, il faut aller à l'école. Pas tant à l'« école de la vie» qu’au cinéma comme à l’école. C’est ainsi que Godard et Gorin ont transformé le cube scénographique en salle de classe, le dialogue du film en récitation, la voix off en cours magistral, le tournage en travaux dirigés, le sujet du film en intitulés d’UV (le «révisionnisme». I‘« idéologie ») et le cinéaste en maitre d’école, en répétiteur ou en pion. L’école devient donc le bon lieu, celui qui éloigne du cinéma et qui rapproche du « réel » (un réel à transformer s’entend). »

Serge Daney1

 

“In 1968 stond voor de meest geradicaliseerde – meest linkse – groep cineasten één ding vast: we moeten leren de bioscoopzaal (de obscurantistische cinefilie) te verlaten of hem tenminste aan iets anders koppelen. En om te leren moet je naar school. Niet zozeer naar de ‘school van het leven’ als wel naar de cinema als school. Dus hebben Godard en Gorin de filmkubus veranderd in een klaslokaal, de filmdialoog in een voordracht, de commentaarstem in een hoorcollege, de draaiperiode in een werkcollege, de onderwerpen van films in verplichte studieonderdelen (‘revisionisme’, ‘ideologie’, enz.) en de cineast in een schoolmeester, een studiebegeleider, een mentor. De school wordt dus een goede plek die je van de cinema weghaalt en dichter bij de ‘werkelijkheid’ brengt (een werkelijkheid die moet worden veranderd, dat spreekt voor zich).”

Serge Daney2

 

“For the most radical fringe of filmmakers - those farthest to the left - one thing is certain in 1968: one must learn how to leave the movie theater (to leave behind cinephilia and obscurantism) or at least to attach it to something else. And to learn, you have to go to school. Less to the "school of life" than to the cinema as school. This is how Godard and Gorin transformed the scenographic cube into a classroom, the dialogue of the film into a recitation, the voiceover into a required course, the shooting of the film into a tutorial, the subject of the film into course headings from the University of Vincennes (“revisionism,” “ideology”) and the filmmaker into a schoolmaster, a drill-master or a monitor. School thus becomes the good place which removes us from cinema and reconciles us with “reality” (a reality to be transformed, naturally.)”

Serge Daney3