Mathieu Grégoire is an esteemed author who lives in Spa with his wife and daughter and leads a carefully structured life. One day while out walking in the desolate landscape of the High Fens he meets a mysterious woman whom he calls “Belle”. An obsessive passion is kindled in Mathieu and in a short space of time he loses all control over his existence. Initially able to keep his love affair a secret from the outside world, after a while he struggles to do so and, gradually, ever-larger cracks appear in his respectable, middle-class existence.
NL
“Als agnost was André Delvaux deel van de twijfelcinema uit de naoorlogse periode. Aan het eind van zijn films weten we niet of (in de eerste film) Govert het meisje van wie hij houdt heeft vermoord of niet; en in de volgende films of Belle heeft bestaan of slechts de fantasie is van de dichter Grégoire, die ziek is van liefde; of de componist-piloot Jacques in 1914-1918 niet naar zijn afspraak in Bray is gekomen omdat hij in de lucht zou zijn gestorven of dat hij met zijn afwezigheid zijn vriend Julien een eerste liefdesnacht met een enigmatisch dienstmeisje wil bezorgen; noch waarom Zénon, die door de inquisitie wordt gezocht om zijn subversieve ideeën, niet vlucht maar terugkeert naar Brugge, waar hij zal worden gearresteerd en veroordeeld tot de brandstapel. Deze open eindes zijn een uitdrukking van de filosofie van de scepticus die bereid is alles in twijfel te trekken en nergens zeker van is. Daarom maakt hij ook deel uit van de culturele stroming van het magisch realisme, dat tussenwerelden cultiveert, van Kafka tot Borges, waarin niet kan worden gekozen tussen het reële en het imaginaire, waar het reële het innerlijke leven is en waar het imaginaire zelfs reëler lijkt dan de werkelijkheid.”
Adolphe Nysenholc1
- 1
Adolphe Nysenholc, “De schepping van André Delvaux,” Sabzian, 30 november 2022.
FR
« Agnostique, André Delvaux participe au cinéma du doute de l’après-guerre. À la fin de ses films, on ne sait pas si, dans le premier, Govert a tué la jeune fille qu’il aime ou non ; et dans les suivants, si Belle a existé ou si elle n’est que le fantasme imaginé par le poète Grégoire, lui aussi malade d’amour ; si Jacques, compositeur-pilote en 1914-1918, n’est pas venu à son rendez-vous à Bray car il serait mort en plein ciel, ou si, par son absence, il a voulu, en initiateur, ménager à son ami Julien avec une énigmatique servante, sa première nuit d’amour ; ni pourquoi Zénon recherché par l’Inquisition pour ses idées subversives ne fuit pas et revient à Bruges où il sera arrêté et condamné au bûcher. Ces fins ouvertes expriment la philosophie du sceptique qui, prêt à tout remettre en question, n’est sûr de rien. C’est aussi pourquoi il s’inscrit dans le mouvement culturel du réalisme magique, qui cultive l’entre-deux mondes, de Kafka à Borges, où rien n’est décidable entre le réel et l’imaginaire, où le réel est celui de la vie intérieure, et où l’imaginaire semble réel et même plus que la réalité. »
Adolphe Nysenholc1
- 1
Adolphe Nysenholc, “André Delvaux, sa genèse,” Sabzian, 30 novembre 2022.
