Vergeleken met de films van Charles Dekeukeleire of Marcel Mariën is de cinema van Delvaux inderdaad berekend en geconstrueerd. Toch schemert de oorspronkelijke experimentele geest die de Belgische cinema van weleer kenmerkte regelmatig door het rigide kader heen. Ondanks de stroomlijning door structurele subsidies kon de Belgische cinema met moeite concurreren met andere Europese cinema’s, waardoor films maken in België een hachelijke onderneming bleef. Ook Delvaux moest “bricoleren” om zijn films gemaakt te krijgen. Zo verklaarde hij de esthetische keuze voor het magisch realisme als vertelstijl vanuit een financiële noodzaak. Door het werkelijkheidsprincipe deels buiten spel te zetten, laat het magisch realisme immers spontaniteit en improvisatie, of inconsistentie en contradictie, toe.

On the occasion of the Belgian release of Hair, Paper, Water, Sabzian sat down with filmmakers Trương Minh Quý and Nicolas Graux. The film unfolds as a sensorial flow of image, sound and language as we follow miss Cao Thị Hậu, an elderly woman from a rural region in Vietnam, one of the few speakers left of the critically endangered Ruc language. In her old age she dreams of returning to the dark cave where she was born. As she teaches Ruc to her grandson, the words “cave”, “fire”, and “house” figure as initial coordinates, tiny lights in the dark revealing a fragmented portrait of an ever transforming and remade world, of memory and legacy. In the absence of a written form of this disappearing language, the film documents its prosody through intimate observations of daily life in connection to nature.