She could collect rocks and lace. She could be a harpist or a horsewoman. Lots of elegance, of calm blonde hair. Her first feature film, Mon cher sujet, is a film that talks of women without preciousness or complacency, a musical and essential film. Anne-Marie Miéville often answers questions with a hermetic gracious smile, as if everything we need to know about her is in her film. She’s right, of course. Miéville: “I also have a daughter. In the film, you can see her sing a song she has written; she’s twenty-four. And some months ago, when the film was already finished, my daughter in her turn had a little girl... I start from the principle that we need to talk about what we know.”

Ik heb nooit beslist om documentarist te worden, om me voorgoed binnen een bepaald kader te installeren. Ik heb overigens een hekel aan dat woord: documentarist. Het draagt bij aan de afgrenzing van een genre dat voortdurend is geëvolueerd en waarvan iedereen weet hoe poreus het is, hoe variabel de contouren, welke bijna-bloedband het onderhoudt met het genre dat er altijd tegenover wordt geplaatst: fictie. Beelden zijn immers minder getrouw aan de “werkelijkheid” dan aan de intenties van wie ze produceert.