Article NL FR

Van 9 juni tot en met 31 augustus wijdt CINEMATEK een tentoonstelling aan Fernand Schirren, de hoofdpianist die stille films begeleidde vanaf de oprichting van het Filmmuseum in 1962 tot 1982. In 1982 hielp Schirren mee aan het samenstellen van een vaste ploeg pianisten die de dagelijkse projecties in CINEMATEK zouden begeleiden, waaronder Jean-Luc Plouvier. Plouvier: “Zonder voorbereiding improviseren op stille films is een bijzondere discipline, sterk te onderscheiden van het schrijven van filmmuziek. De pianist staat niet aan de kant van de regisseur en de monteur, die voorbereid zijn en hun werk meestal verbergen.”

Conversation EN

“The thing that writing teaches you, which is probably the thing I’ve discovered that I know best about, is the mastery of form. And each discipline is really an exercise in understanding what is allowable in the structure of that particular form. Screenplay writing has curves and you have to write for the curves of the story.”

Article EN

In order to get at how I think about making a movie at a low budget, I have to be able to give you the theory, the narrative theory, that supports my reasons for making movies. If any of you have seen my work, you know I’m only interested in telling stories, and most of those stories are fairly contemporary. And to some degree they are ahistorical, meaning, though I think that is going to change, that the focus of the work is entirely narrative in orientation.

Article EN

It would be more than fair to say that in American films, the motif of adventure is one of the favorite story-telling devices. So many films come to mind – from the most banal to the most memorable of the western, detective, and war genre films of the 30’s, 40’s and 50’s to the rash of modern-day science fiction films patterned on the Star Wars or Close Encounters formulas. (...) Two other films stand out in my mind that take the adventure story theme to another level, and therefore deserve a closer look: Charles Lane’s A Place in Time, and Charles Burnett’s Killer Of Sheep.

Article NL

Het nieuws passeerde bijna geruisloos: eind februari vroeg Filmmagie het faillissement aan, het oudste filmtijdschrift van het land legde finaal de boeken neer. (...) Drie weken geleden lanceerde het VAF een oproep voor projectsubsidies van 65 000 euro voor een opvolger van Filmmagie. Het tijdschrift moet focussen “op onafhankelijke filmkritiek met oog voor enerzijds kwaliteitsfilms met een culturele en maatschappelijke betekenis en anderzijds voor de ontwikkeling van filmcultuur in Vlaanderen en daarbuiten”. Daarbij moeten “achtergrond, kritiek en verdieping hand in hand gaan”. 

Conversation EN

As the pioneer of female Tunisian filmmakers, Selma Baccar has first and foremost also answered back to men’s representations of women in her own films. From The Awakening (1966) to Fatma 75 (1975), The Dance of Fire (1995) to Flower of Oblivion (2006), the historical detail, contemporary relevance and concern with women in a much wider context have gained her the reputation of the “grande dame” of Tunisian cinema: a feminist activist. Selma Baccar: “As an activist for women’s rights, I have always felt that women are the cornerstone of society in general, and as a child of the age of protests in the 1960s I felt that I could be not only a spokesperson for the Tunisian woman but also an informer and critic of the contemporary atmosphere in Tunisia.”

Conversation NL EN

“It’s much more enjoyable to watch theatre than to make theatre, and it is much more enjoyable to make films than to watch a film, because film is a much more evolved medium when it comes to the material you are interpreting. Imagine to simply steal someone’s face, their appearance, capturing it at the angle you’re most attracted to, where it moves you, and to try to piece together all that you’ve stolen afterwards during the editing; that you can then fabricate something very moving.”

Conversation FR

En 1956, Paul De Swaef passe sur le tournage du film Le chantier des gosses de Jean Harlez pour le journal dominical belge Germinal, film qui sera finalement présenté en première à Bruxelles en 1970.

Article EN

Once again, the guerrillas did not tell me about the difficulties of the coming ordeal. This strategy increasingly infuriates me. It’s secrecy plain and simple. Yet an intellectual had warned me: “They say it’s a two-hour walk. It takes me five or six hours.” Yet the Yemeni cameraman exclaims when they go to fetch us water: “But these men are like goats. They don’t walk. They are jumping on the rocks.” I still get angry when their “few hours of walking” become ten or fourteen.


Although there has been a notable rise of Arab female film directors in recent decades, the work of many pioneers tends to remain painfully neglected. The Out of the Shadows film programme, originally conceived for the Courtisane festival 2020 in Ghent, was intended to address this obscurity and revitalize the work of a diversity of filmmakers whose films remain overlooked and barely screened. Five of these filmmakers are presented in this Dossier: Atteyat Al-Abnoudy, Selma Baccar, Assia Djebar, Jocelyne Saab and Heiny Srour. In the words of Assia Djebar: “All of us, all of us who come from the world of women in the shadows, are reversing the process: at last it is we who are looking, we who are making a beginning. ”

note EN

Your support can help us maintain our quality standards and provide the means to pay for the work of our volunteers. Support Sabzian!

From the Archive

Article NL FR EN
André Bazin 1956
Vertaald door

André Bazin wordt weleens de “uitvinder van de filmkritiek” genoemd. Hele generaties filmcritici en filmmakers, niet in het minst die verbonden met de Nouvelle Vague, zijn schatplichtig aan zijn schrijfsels over film. Film opent een “venster op de wereld”, aldus Bazin. Zijn geschriften zouden ook belangrijk zijn voor de ontwikkeling van de auteurstheorie. Bazin: “Een van de belangrijkste argumenten tegen de haters van de mechanische kunsten die het moderne leven hebben overspoeld, leek me altijd het feit dat ze zowel een buitengewoon middel zijn ter verspreiding van cultuur als ter vermaak.”

Article NL FR EN

Un texte écrit et lu par Claire Atherton lors de la soirée hommage à Chantal Akerman à La Cinémathèque française, avant la projection en avant-première de No Home Movie (2015). Atherton : « J’ai envie de vous parler de Chantal. De vous dire tout ce qu’elle m’a donné, tout ce qu’elle m’a appris, tout ce qu’on a partagé. De vous raconter comme elle était, lumineuse, intelligente, surprenante, et drôle aussi... »

prisma NL FR EN

Een schrijven over cinema opent de ruimte om over cinema te spreken, om zich te verhouden tot cinema, om cinema te delen, en dus om naar cinema te kijken: we zien de dingen juister wanneer we in staat zijn om ze te zeggen, door ze plots terug te kunnen oproepen.