EN
“I think it's just elegant to have an imagination. I just have no imagination at all. I have lots of other things, but I have no imagination.”
The Girl
“In 1955, after Marilyn Monroe left Hollywood to study at The Actor’s Studio in Manhattan, she sat in a booth in a diner facing Lowe’s State Theatre on Broadway. Friend and actor Eli Wallach sat across from her. Monroe stared out the window and gazed at the recently unveiled four-story cutout of her in a billowing skirt erected above the marquee to promote The Seven Year Itch. “That’s all they think of me,” she said ruefully, appalled by the indelible representation of the very image she was battling to escape. Monroe’s character didn’t even have a name.”
Gary Vitacco-Robles
NL
De borsten van Marilyn Monroe lijken gewichtloos. Ze zijn gedrapeerd in witte zijde of omhuld in geplooide tule. Stoffen die als een zweem rond haar figuur drijven en een onthulling beloven. Schouderbandjes hangen over haar bovenarmen, een haast onnatuurlijke ontsnapping aan de zwaartekracht suggererend. Naast haar staat een onooglijke man, ingehuurd om naast haar in het niet te vallen. Bedekt in een grijs pak, stijve hoed en opgetrokken sokken omzeilt zijn blik het spektakel. Als hij naar haar wimpers kijkt, ziet hij in de periferie van zijn blikveld datgene waar de toeschouwer zijn ogen niet vanaf kan houden.
Nina de Vroome
