A young sailor finds himself trapped in the labyrinthine mansion of his occultist uncle, along with a number of eccentric and mysterious relatives who all seem to be harboring a dark secret.
NL
“Malpertuis, een grote barokke fresco naar de gelijknamige roman van Jean Ray, is in vergelijking met de Vlaamse producties van die tijd vooral een megaproject. Met een aanzienlijk budget stellen Kümel en zijn producenten een internationaal team van getalenteerde professionals samen: onder anderen Orson Welles en Susan Hampshire in de cast, en de Britse director of photography Gerry Fisher, bekend van zijn werk met Joseph Losey, voor het technische team. Een onklasseerbaar object met een ongrijpbaar verhaal voor sommigen, een briljante adaptatie voor anderen – Malpertuis maakt ook indruk omdat het niet om één film gaat, maar om twee: ‘De eerste versie wordt in mei 1972 vertoond in Cannes. Ze duurt 107 minuten en wordt gemonteerd door de Britse monteur Richard Marden. Van deze versie bestaat een Engelse en een Franse geluidsband. In de Engelse versie is de stem van Orson Welles te horen, in de Franse versie spreken de Franse acteurs hun eigen taal. Deze eerste Frans-Engelse versie wordt slecht ontvangen in Cannes. Volgens de regisseur door de rampzalige montage van Richard Marden. Misschien ook omdat de film volkomen onbegrijpelijk is. Harry Kümel herkent zich niet in de Cannes-versie van Richard Marden en krijgt van de producent de toestemming om zelf de Nederlandstalige versie te monteren, noodzakelijk vanwege de subsidies van de Vlaamse Gemeenschap. Gedurende zes maanden sluit Harry Kümel zich op in de Brusselse productieruimtes om een nieuwe versie van Malpertuis te hermonteren, in het Nederlands. Hij voert de nasynchronisatie zelf uit en leent zijn stem aan niet minder dan zes personages [...]. En voor Harry Kümel is er geen twijfel: ‘zijn’ Nederlandstalige versie is de enige echte Malpertuis.’”
Erik Martens1
- 1
Citaat van Erik Martens, bij dvd-uitgave van van de film door het Koninklijke Belgisch Filmarchief, CINEMATEK.
FR
« Le film Malpertuis lui-même n’en constitue pas moins toujours une énigme. Comment comprendre ce film ? Le fil de l’histoire est insaisissable, flamboyant et grotesque : un patriarche enlève les dieux sur une île grecque pour les mener à Gand et Bruges et créer une race supérieure, mais tout ce qu’il réussit à faire, c’est déchaîner une dispute familiale sans nom. Tout cela trouve ses racines (comme dans le roman de Jean Ray naturellement) dans la mythologie classique, tout en y associant sans chichis toute une série d’autres mythologies, comme celle du nazisme par exemple. »
Erik Martens

