FILM
Ghost Tropic
,
,
85’

After a long day at work, 58-year-old Khadija falls asleep on the last subway train. When she wakes up at the end of the line, she has no choice but to make her way home on foot. On her nocturnal journey she finds herself compelled to ask for and give help to the other inhabitants of the night.

 

“‘Tijdens de productieperiode van Hellhole heb ik veel gewerkt met jongens in de kwetsbare wijken van Brussel. Ik zag hun moeders door de straten stappen en in liften verdwijnen en vroeg me af wie zij waren. Zij worden slechts zelden in beeld gebracht’, verklaarde Devos de keuze voor zijn hoofdpersonage. ‘Ze leven vaak tussen twee werelden in: zij kijken naar hun land van afkomst terwijl hun kinderen werkelijk in Brussel leven. Soms zijn ze een beetje jaloers op hoe hun kinderen hier in Brussel hun leven kunnen opbouwen.’ Naast een andere narratieve insteek slaat Ghost Tropic ook stilistisch andere wegen in. Na de imponerende, soms afstandelijk maniëristische fotografie van DoP Nicolas Karakatsanis zien we nu warmere beelden van DoP Grimm Vandekerckhove. Die combineren Chantal Akermans statisch observerende stijl (zie bijvoorbeeld het donker wordende interieur waarmee de film opent) met een droomachtige kwaliteit die aandacht heeft voor onder meer rode kleuraccenten. ‘In Hellhole was Brussel een politieke ruimte met een onderlaag van angst. Ghost Tropic is daar een antwoord op en staat meer open tegenover de stad. Het was mijn bedoeling om met deze film de cirkel van angst te doorbreken.’”

Bjorn Gabriels1