Screening
Guest: Sarah Vanagt
Sun 29 Jan 2023, 17:15
De Cinema, Antwerp
PART OF
FILM
De Dragers
,
,
31’

In De Dragers [The Porters], young people in Brussels, with many different backgrounds and horizons, sit together on benches in parks. On their phones they watch the oldest preserved film footage of the Congo: silent documentary images shot by a Belgian military attaché, Armand Hutereau, during a colonial expedition in the northeast of Congo between 1911 and 1913.

 

“A film that brilliantly weaves different cinematic proposals into an undeniably urgent and thought-provoking film. Through the act of remembering, thinking together, and acknowledging, the film allows a confrontation with colonialism and its visual and cinematic proofs. A game of memory, reactions, and reflections become a narrative device for bringing a colonial past from forgotten archival images to the park benches of our present.”

Jury of the IDFA

 

“Vanagt shows how amusement at the quirky collection of objects gives way to a sense of unease. The young people use their phones to watch old footage from the expedition, showing white colonists leading Black porters carrying away their own heritage goods for exhibition in Belgium. One of the teenagers wonders why the Black men, given their numbers, don’t overpower the lone white man. From surprise comes anger, giving rise to conversations about subjects such as the structures of colonial oppression that might not be a thing of the past at all.”

IDFA Film Page1

FILM
First Elections
,
,
15’

Large parts of Goma were covered with lava after the eruption of the Nyiragongo volcano in January 2002. Today kids live in the ruins on the lava. They sell paper hankies to grown-ups in the city, and lava rocks to construction builders. Meanwhile, the kids are building their own city on top of the old one, a city complete with radios and tv’s, white jeeps and blue helmets, presidents and vice-presidents, commercials and hate campaigns, cemeteries and election fever. The kids emerge from the lava, as it were, and reveal the world underneath the rubble.

 

“Het commentaar in deze video’s komt – net zoals de stilte, net zoals het geluid – van overal. Het zit in de keuzes van de filmmaakster. Zij spoort haar personages aan de vrijheid te nemen en zich te verplaatsen in een derde persoon. Ze creëren alter ego’s. Ze spelen een rol in hun fabels. Het gaat niet zelden om dieren. De Tunesische handelaar in de Ieperlaan verplaatst zich in de rol van Maya de Bij. De bejaarde verplaatst zich in de wereld van de ezel. Het kind in die van de olifant. Kinderen worden volwassen en volwassenen worden weer kind. Het hoort allemaal bij de vrijheid van het spel. Een spel waarin elke symbolische verplaatsing evenveel betekent als een fysieke.”

Pieter Van Bogaert1

  • 1. Pieter Van Bogaert, “Film and video works. Selected works 2003-2010, Sarah Vanagt,” Etcetera, nr. 130 (2012).
FILM
Little Figures
,
,
16’

Three statues on the Mont des Arts in Brussels: a king, a queen and a medieval knight. Three newcomers to Brussels: a Philippino boy, a Rwandan refugee girl and a Moroccan boy. Three statues, three children; an imaginary conversation.

 

“Could the fantasy world of a child provide a secret passage into the past? This question is the starting point of Sarah Vanagt’s (BE, 1976) research on the ‘historical imagination’ of children. How do children deal with the past, or rather, how do they shape it in their imagination? This issue was already present in her video Little Figures, in which Vanagt had children of immigrants carry out an imaginary conversation between three historical figures, immortalized as statues in Brussels. This results in a blend of personal experiences, imagined story twists and connections, as well as shreds of previously overheard information. It is precisely this twilight zone between knowing and not-knowing that is fascinating – when children fill the gaps in their knowledge and understanding with building bricks from their own fantasy world. The work of Sarah Vanagt offers glimpses of that ‘in-between space’, as an image of a society in which the surreal and the imaginary keep merging more and more. The tiny world of fairytale is used as a prism to watch the ‘greater world’.”

Argos

 

Isabelle De Baets: Door migranten de rol van blanke machthebbers te laten innemen zet je die migranten plots in een ander daglicht.

Sarah Vanagt: Ja, ik heb dat natuurlijk ook in zekere mate bewust gedaan, in die zin dat ik dat interessant vond om nieuwkomers in Brussel met die zware, geïnstitutionaliseerde standbeelden (die iets zeggen over de typisch vaderlandse geschiedschrijving) te confronteren, om daar een nieuwe wind in te blazen en te kijken hoe zij daar mee omgaan. Door er skaters en kinderen in te brengen wou ik er lichtheid in brengen.

[...]

Tijdens het draaien van Little Figures heb ik gemerkt dat het filmbeeld pas echt werkt als je open staat voor wat er nu gebeurt en voor improvisatie. In alle films erna staat de werkelijkheid - zoals die zich aandient - centraal en vertrek ik niet van iets dat ik in mijn hoofd heb. Voor die eerste films was ik ook heel sterk geïnspireerd door de aanpak van Jean Rouche, een Franse filmmaker en antropoloog die zijn films maakte als een spel waarbij de spelregels eerst met de deelnemers werden afgesproken. Dan wordt het een documentaire die het spel registreert en dat was het bij mij ook.

Sarah Vanagt in een interview met Openbaar Kunstbezit Vlaanderen1