In the late 17th century, with plague ravaging the land, Benedetta Carlini joins the convent in Pescia, Tuscany, as a novice. Capable from an early age of performing miracles, Benedetta's impact on life in the community is immediate and momentous.
EN
“Despite the sometimes cringeworthy graphics – the beheading of snakes is just too obviously Freudian not to elicit giggles – the film presents a compelling narrative that is more provocative than it is blasphemous. It is controversial, to be sure, but like the other Verhoeven films that have been banned and panned, Benedetta is sure to stand the test of time and once again demonstrate the skills of a director whose films not only tell an absorbing story but force audiences to confront pressing issues of their own time.”
Richard S. Ascough1
“Paul Verhoeven has given us a bizarre nunsploitation drama, doing for pious young women in wimples what he did for exotic dancers in his cult classic Showgirls. That has enjoyed a critical rehabilitation and perhaps Benedetta will go the same way. It is about the 17th-century mystic Abbess, Benedetta Carlini, who was finally stripped of her authority (and much else) on account of her relationship with a fellow nun. Co-writing the script with David Birke, Verhoeven has taken his story from Judith Brown’s pioneering 1986 study of Benedetta’s gay sexuality and mythology: Immodest Acts: The Life of a Lesbian Nun in Renaissance Italy.”
Peter Bradshaw2
“It’s the Blue Is the Warmest Color problem all over again — not so much the male gaze (DP Jeanne Lapoirie is a woman; she has shot several queer classics, including Wild Reeds and BPM) as the conceit that two inexperienced female lovers, deprived of role models, would have porn-caliber sex their first time out, changing positions multiple times for the benefit of a steamy montage. It’s in these scenes that Verhoeven’s agenda seems most apparent, revealing Benedetta to be not a groundbreaking film, but just another entry in the tawdry nunsploitation genre.”
Peter Debruge3
- 1
Richard S. Ascough, “Benedetta,” Journal of Religion & Film 26, no. 2 (2022): 16.
- 2Peter Bradshaw, Verhoeven’s saucy nun romance goes out with a wimple, The Guardian, July 9 2020.
- 3Peter Debruge, A Guilty-Pleasure Nunsploitation Movie From the Director of ‘Basic Instinct’, Variety, July 9 2021.
NL
“Twee nonnen die heimelijk de liefde bedrijven en daarbij een houten beeldje gebruiken van de Heilige Maagd in de vorm van een dildo. Het was in Cannes hét gesprek van de dag. ‘Wat mij fascineert’, vertelt Paul Verhoeven daags na de première in Cannes, ‘is dat er van de liefdesscène met de dildo in de film een tegenbeeld is. Namelijk een geweldsscène waarin Benedetta’s geliefde Bartolomea een vaginale marteling ondergaat in opdracht van de kerk. En daar heeft niemand het over. Terwijl, wat is erger? De liefdesscène of de martelscène? Ik zou zeggen het laatste, de marteling met de pear of anguish, de peer van angst, een bekend middeleeuws martelwerktuig.’”
Belinda van de Graaf1
“Verhoeven verdiepte zich jarenlang in de geschiedenis van Jezus Christus en schreef er zelfs een boek over. Gelovig was hij zelf maar heel even. ‘Ik ben niet religieus opgevoed, maar in mijn twintiger jaren ben ik wel lid geworden van een pinksterkerk in Nederland. (lacht) Dat heeft drie weken geduurd. Maar wanneer de predikant zei: ‘Bedankt Jezus om hier bij ons aanwezig te zijn’, dan voelde ik ook echt dat hij er was. Dat gevoel wilde ik in deze film overbrengen.’”
Paul Verhoeven in gesprek met Lieven Trio2
Beri Shalmashi: Het was scenarist Gerard Soeteman die u het boek [Immodest Acts van Judith Brown] gaf?
Paul Verhoeven: Toen ik een paar jaar geleden bij hem was om een ander project te bespreken, pakte hij het ineens uit zijn boekenkast en vroeg: ‘Heb je dit weleens gelezen? Hier zou je wel een goede film mee kunnen maken.’ Daar was ik het volledig mee eens, net als mijn Franse producent Saïd Ben Saïd, die ook Elle heeft gedaan.
Waarom brak u met Soeteman?
Hij vond wat ik in de film wilde laten zien onaangenaam, met te veel nadruk op seks. Voor hem ging het meer om een vrouw die macht vergaart in een tijd waarin vrouwen continu onderdrukt werden. Deze Benedetta is erin geslaagd vóór haar dertigste abdes van een klooster te worden en dat klooster ook nog eens omhoog te praten bij de paus. Een vrouw in een mannenmaatschappij die erin slaagde macht te veroveren. Dat is ook deel van de film, maar voor Gerard was dat het belangrijkste. Hij zag er een metafoor in voor elke fascistische dictator die macht probeert te grijpen, zoals Trump dat geprobeerd heeft. Ik was meer geïnteresseerd in de toestand van vrouwen in algemene zin. Hoe mensen in 1625 naar een lesbische verhouding keken, en hoe dat zich ontwikkelde. Benedetta heeft wel macht gekregen, maar ze heeft die macht voornamelijk gebruikt om aan haar eigen behoeften tegemoet te komen.
Beri Shalmashi in gesprek met Paul Verhoeven3
“Als Paul Verhoeven nu uitpakt met het naar eigen zeggen amorele Benedetta – hij zal wel altijd een provocateur blijven – knoopt hij aan bij een filmtraditie die hij zelf een halve eeuw geleden mee opstartte. In Nederland (en België) steunt zijn reputatie op films als Wat zien ik!? (1971), Turks fruit (1973) of Keetje Tippel (1975), in Hollywood zette hij die reputatie voort met onder andere Basic Instinct (1992) en Showgirls (1995), films met veel uitbundige maar tegelijk ook zelden onproblematische erotiek waarin seks altijd verstrengeld raakt met schuld, geld en macht. Tegelijk kon hij in Nederland gevierde oorlogsdrama’s en in de VS spectaculaire actiefilms draaien.”
Marc Reynebeau4
- 1
Belinda van de Graaf, “Filmmaker Paul Verhoeven: “Ik ben ook wel beschuldigd van feminisme”,” Trouw, 10 oktober 2021.
- 2
Lieven Trio, “Vrouwen die elkaar met hulpstukken bevredigden moesten dood. Vandaar die dildo,” De Morgen, 8 september 2020.
- 3
Beri Shalmashi, ‘Paul Verhoeven over Benedetta’, Filmkrant, 26 september 2021.
- 4
Marc Reynebeau, “Nonactieve kunst,” De Standaard, 3 juli 2021.
