1954

Mochten we het over cinema hebben, en niet over televisie, dan zou de ideale omroepster lijken op de variétépresentatrice: een knappe, charmante en zwierige meid in een strak topje. We zouden natuurlijk doeltreffendere formules kunnen bedenken zoals in de “Witte tanden”-reclamespots voor tandpasta bijvoorbeeld, maar in het hoofd van de televisiekijker geldt de tv-presentatrice binnen de kortste keren als een persoon uit zijn privékring: iemand van wie het dagelijkse bezoek door het hele gezin en in de eerste plaats door de vrouw des huizes wordt aanvaard.

Si la télévision était le cinéma, l’idéal de la speakerine s’identifierait à peu près à celui de la présentatrice de music-hall : jolie fille en maillot, accorte et pleine d’entrain. On pourrait, bien sûr, imaginer des formules plus intimement persuasives du genre « Dents blanche », par exemple, mais la speakerine de télévision s’institue très vite dans la conscience du téléspectateur comme un personnage de sa vie privée : un personnage dont la visite quotidienne doit être acceptable par toute la famille et d’abord par la femme.

If television were cinema, the ideal speakerine would be someone more or less like the music hall presenter: a pretty girl in a bathing suit, agreeable and spirited. Of course you can imagine options that are more intimately persuasive, in the genre of the “White Tooth Smile,” for example, but the speakerine quickly installs herself in the mind of the television viewer as a figure from his private life: a person whose daily visits must be suitable for the whole family, especially for the wife.