Films byTexts by Andrei Tarkovsky
Article NL
11.03.2020

Ik moet zeggen dat de besprekingen en interpretaties van professionele critici, ook al waren ze lovend over mijn werk, mij veelal teleurstelden. Maar al te vaak kreeg ik de indruk dat mijn werk hen in wezen onverschillig liet, of dat ze niet bij machte waren mijn films vanuit hun directe beleving te beschrijven en daarom telkens weer hun toevlucht namen tot de clichés van de filmjournalistiek. Ik begreep pas voor wie ik dit werk eigenlijk deed wanneer ik toeschouwers ontmoette die onder de indruk waren van mijn films, of als ik brieven las van volstrekt onbekende mensen die mij openhartig over hun leven vertelden. Alleen dan voelde ik me werkelijk begrepen, en werd ik me bewust van mijn roeping, mijn plicht en verantwoordelijkheid.

FILM
The Mirror
Andrei Tarkovsky, 1975, 107’

Zerkalo is an elusive autobiographical film poem in which Tarkovsky implicitly mixes his own childhood memories of the Russian countryside with a collective (Russian) history.

FILM
Solaris
Andrei Tarkovsky, 1972, 167’

“The analogy that I use was that the Lem book, which was full of so many ideas that you could probably make a handful of films from it, was the seed, and that Tarkovsky generated a sequoia and we were sort of trying to make a little bonsai.”

FILM
Andrei Tarkovsky, 1979, 163’

How I love your eyes, my friend,
With their radiant play of fire,
When you lift them fleetingly
And like lightning in the skies
Your gaze sweeps swiftly round.