Films byTexts by 2004
screening
The Holy Girl
Lucrecia Martel, 2004
Sat 1 Dec 2018, 17:00
CINEMATEK, Brussels
PART OF
FILM
The Holy Girl
Lucrecia Martel, 2004, 106’

“Lucrecia has had a very liberating effect on a lot of people, who have realized that one’s own story, told well, is enough; there’s no need to go searching elsewhere. In the intimate, in observation, in that ‘dead’ moment of the afternoon, the siesta, there’s so much.”

FILM
Laurent Van Lancker, 2004, 28’

“In 2004 sterft Jean Rouch in een auto-ongeluk in Mali. Ongeveer op hetzelfde moment maakt een groep antropologen en kunstenaars samen Rétroviseurs, een eigenzinnige, geïmproviseerde roadmovie in de stijl van Rouch, gedraaid in Senegal.

FILM
Michelangelo Eye to Eye
Michelangelo Antonioni, 2004, 15’

“It sounds quite simple, despite the digital trickery that made it possible, but like the montage sequence at the end of L’Eclisse (1962), this is a very intricate simplicity, in terms of framing as well as editing.

screening
Woman Is the Future of Man
Hong Sang-soo, 2004
Tue 30 Jan 2018, 19:00
CINEMATEK, Brussels
PART OF Hong Sang-soo Retrospective
FILM
Woman Is the Future of Man
Hong Sang-soo, 2004, 88’

Woman Is the Future of Man. Some years ago, I found this sentence by Aragon, in the Quartier Latin, on a postcard. I liked it. I knew that it was going to stay with me, but I didn’t really know why.

ARTICLE NL
12.10.2017

Vandaag, heel wat jaren later, heeft een Amerikaanse cineast, Gus Van Sant, weten te begrijpen dat een beheerst en systematisch soepel gebruik van de Steadicam de basis zou kunnen vormen voor een volkomen nieuwe analytiek van alledaags geweld. Dat is de grootste vernieuwing van Elephant.

Article NL
29.03.2017

Zich beperken tot de shots en strategieën die een film vormen, betekent vergeten dat de cinema een kunst is voor zover het wereld is, dat zijn shots en effecten die vervliegen op het moment dat ze geprojecteerd worden een voortzetting moeten krijgen, dat ze omgevormd moeten worden door de herinnering en het woord die samenhang geven aan de cinema als een wereld die gedeeld wordt voorbij de materiële realiteit van zijn projectie.

ARTICLE NL
18.10.2016

De film Dogville is grote kunst omdat hij niet zomaar mensen laat zien en hun verhaal vertelt, maar tevens reflecteert over het kijk- en verhaalapparaat dat film zelf is. Dat apparaat is vaak dat van de moraliserende buitenstaander, de buitenstaander die oordeelt vanuit een maagdelijke verontwaardiging: ‘hoe kunnen mensen in godsnaam zo zijn?’ Welnu: het apocalyptische einde reveleert de (potentiële) wreedheid van die positie. Net zoals er iets pervers blijkt te zijn aan de oneindige vergevensgezindheid van Grace sluimert er iets pervers in de toeschouwer die, in naam van Graces goedheid, neerkijkt op de Dogvillers.