“Een goed verhaal laat zich in een paar zinnen vertellen,” staat er in de krant. Een goed verhaal heeft, met andere woorden, een kern die zo helder en duidelijk is dat het beknopt kan worden samengevat zonder er afbreuk aan te doen, een paar zinnen volstaan om aan te geven waar het werkelijk om gaat. Ook het verhaal van Hong Sangsoos What Does That Nature Say to You? (2025) laat zich eenvoudig samenvatten: in de loop van één dag rijdt een jongeman een berg op, betreedt een huis, gaat weer naar buiten en rijdt vervolgens de berg weer af. De vraag is of daarmee alles is gezegd.
“A good story can be told in a few sentences,” it says in the newspaper. In other words, a good story has a core that’s so clear and distinct that it can be summarized concisely without detracting from it – a few sentences suffice to indicate what it’s really about. The story of Hong Sangsoo’s What Does That Nature Say to You? (2025) can also be summarized simply: In the course of a single day, a young man drives up a mountain, enters a house, goes back outside, and then drives back down the mountain. The question is whether that says it all.
After In Another Country [2012], shaped day by day in Korea, and Claire’s Camera [2017], filmed in Cannes as if in a dream, Isabelle Huppert reunites with Hong Sangsoo for A Traveler’s Needs, winner of the Silver Bear at the Berlin Film Festival in 2024. On the occasion of its French release, the actress reflects on her work with the prolific director – his approach, which blends improvisation with precision – and her own vision of acting, her quest for “living access points.”
After an hour, the screen turned black. While the students started to stand up (relieved?), the title suddenly reappeared on the screen and the film seemed to start again. I got confused looks. Is the film looping? What I deliberately didn’t tell was that Right Now, Wrong Then consists of two parts, the second part repeating the first with some subtle and less subtle differences. Everyone got back into their chairs, except for one student, for whom, apparently, the second hour was too much. He had seen enough. While he left the classroom, I thought to myself that he hadn’t seen anything yet.
Na een uur wordt het scherm zwart. Terwijl de studenten (opgelucht?) aanstalten maakten om recht te staan, verscheen de titel plots op het scherm en leek de film opnieuw te beginnen. Er werd verward in mijn richting gekeken. Staat de film in loop? Wat ik bewust niet had verteld is dat Right Now, Wrong Then uit twee delen bestaat, waarbij het tweede deel het eerste herneemt met een aantal subtiele en minder subtiele verschillen. Iedereen zakte weer in zijn stoel, op één student na, voor wie het tweede uur er kennelijk te veel aan was. Hij had genoeg gezien. Terwijl zijn stoel dichtklapte, dacht ik bij mezelf dat hij nog niets gezien had.
À l’injonction du « il faut avoir vécu pour bien jouer » (Introduction), Juste sous vos yeux oppose le « vivre sans jouer ». À l’interrogation : « ma vie a-t-elle déjà réellement commencé ? » (Introduction), Juste sous vos yeux oppose une autre angoisse : « cette vie est-elle déjà finie ? ». Ces deux extrêmes ne cessent de se renvoyer la balle. Comme deux miroirs que l’on placerait l’un en face de l’autre, ces deux films ne cessent de se renvoyer de troublantes résonances obliques. C’est la grâce de Hong Sang-soo que de faire naître un vertige d’interrogations existentielles dans l’intervalle entre ses films. Pour autant, ce que nous voyons dans ses films, c’est un pur présent, aux teintes toujours renouvelées, qui nous dit que l’essentiel est toujours devant : devant la vie à venir, comme devant nos yeux.
Tegenover het gebod “je moet geleefd hebben om goed te kunnen spelen” uit Introduction stelt In Front of Your Face het “leven zonder te spelen”. Tegenover de vraag “is mijn leven al begonnen?” uit Introduction stelt In Front of Your Face een andere angst: “Is dit leven al voorbij?” Die twee uitersten spelen elkaar constant de bal terug. Als twee frontale spiegels blijven de twee films elkaar verontrustende echo’s toespelen. Het is Hong Sang-soo’s gave om tussen zijn films een duizelingwekkende reeks existentiële vragen op te roepen. Daarom is wat we in zijn films zien een zuiver heden, in steeds nieuwe tinten, dat ons vertelt dat het essentiële altijd voor ons ligt: zowel voor het leven dat komt als voor onze ogen.
Against the injunction that “one must have lived to act justly” (Introduction), In Front of Your Face posits a “living without acting”. Against the question, “Has my life already begun?” (Introduction), one finds a different fear: “Is this life already over?” The two extremes constantly throw the ball back to each other. Like two mirrors placed opposite one another, the two films keep reflecting distortive resonances. It is Hong Sang-soo’s gift to raise a dizzying array of existential questions in between his films. But what we see in his films is a pure present, with ever-renewing colours, informing us that the essential is always in front of us: both for the life to come and the life right before our eyes.
