Films byTexts by 2018
FILM
Ana Vaz, 2018, 8’

Fields of newborn flowers, small gatherings of surviving bees, resistant plant species and new types of eggs lay upon our shore, engaging us to dig and search for the meaning of such unexpected life...

 

FILM
Look Closely at the Mountains
Ana Vaz, 2018, 31’

“‘Look closely at the mountains!’: the phrase was coined by artist Manfredo de Souzanetto during Brazil’s years of dictatorship. Mining activities were destroying the environment in the state of Minas Gerais in the south west of the country.

FILM
Manon De Sutter, 2018, 21’

Two boys capitalize on the sale of motorbikes. A young woman is involved in an illegal money transfer. Two brothers with financial debts have to appear in court. The monetary rules are as firm as the heavy walls of the ‘Palace of Justice’.

FILM
Rand Abou Fakher, 2018, 24’

Sections of one day showing the complications of a relationship when it’s built on a pain that has never been confronted.

FILM
Hannah Bailliu, 2018, 32’

A British-Belgian girl works in the secluded hills of southern Portugal. A group of students in Brussels trains diplomacy skills to take part in simulations of UN conferences. In the rehearsal room, on unwrought land, burgeon essential words and gestures.

 

FILM
The Portuguese Woman
Rita Azevedo Gomes, 2018, 136’

His home is war. Her home is Portugal. Yet the young, newly married wife of Lord von Ketten is determined to turn her husband’s family abode, an inhospitable castle on a cliff in northern Italy, into a real home.

FILM
Mariano Llinás, 2018, 868’

Shot over ten years and in almost as many countries, La Flor pays tribute to the history of cinema via six episodes bound together by the performances of the same four actresses.

Conversation EN
29.05.2019

Before the premiere at the 2018 Cannes filmfestival, Emmanuel Burdeau talked to Wang Bing about his colossal documentary work Dead Souls. “As it is often the case, though, the problem was the solution: I finally understood that it was this gap that would be the subject of Dead Souls. I finally realized that what interested me through the memory of the survivors was to be able to touch upon the reality of those who had died. But all this remains very theoretical... From a practical standpoint I still didn’t know how the reality of those who were dead was going to come forth from the testimonies of those who were, on the contrary, still alive and who, when they were interviewed, spoke mostly of just that: the fact that they had survived. ”

FILM
An Elephant Sitting Still
Hu Bo, 2018, 230’

“He told me the other day. There is an elephant in Manzhouli. It sits there all day long. Perhaps some people keep stabbing it with forks. Or maybe it just enjoys sitting there. I don't know. People gather there, watching it sitting still. They feed the elephant food but it takes no notice.”

FILM
Akram Zaatari, 2018, 7’

The Script is born out of the artist’s research into online content connected with the Arab world. Exploring YouTube using relatively neutral search terms such as ‘father and son’, Zaatari discovered multiple videos depicting fathers praying.

FILM
Virgil Vernier, 2018, 98’

“After his celebrated feature debut film, Mercuriales (Courtisane Festival 2015), which takes place in the Parisian banlieues, Virgil Vernier shifts his focus to Sophia Antipolis, a technopole in the margins of the French Riviera.

FILM
Olivier Assayas, 2018, 108’

« Comme son titre l’indique, Doubles vies présente en apparence une façade et, à son envers, un autre agencement de ce qui se donne à voir au premier regard. Ce double jeu est en réalité un trompe-l’œil, un whodunit hitchockien.

FILM
Jean-Luc Godard, 2018, 84’

“Do you still remember how long ago we trained our thoughts?

Most often we’d start from a dream...

We wondered how, in total darkness

colours of such intensity could emerge within us.

In a soft low voice

prisma NL
23.01.2019

De personages van Mes provinciales (2018) – filmstudenten aan Paris VIII – bewegen zich voort in een absolute leegte. Hun universum lijkt onthecht van tijd en ruimte. Hoe zijn ze in deze treurnis verzeild geraakt? Als cinefielen dragen ze de erfenis van hun voorgangers met zich mee.

FILM
Khalik Allah, 2018, 77’

“I’m depicting the undepicted. I'm taking what I did in Field Niggas, and multiplying that times ten. My artistic vision is to weave a wild tapestry of intimate words, sounds, and obscure portraiture into a cohesive energy that will penetrate the heart.

prisma NL
19.12.2018

In de dode, loden zomer rijdt Nanni Moretti in Caro diario (1993) op een Vespa door de verlaten Romeinse straten met cinema als enige alibi: om de villa’s in zijn geliefde wijk Garbatella te kunnen bewonderen, doet Moretti zich voor als een regisseur op zoek naar locaties voor een nieuwe film “over een trotskistische bakker in het Italië van de jaren vijftig... Het wordt een musical.” 

Article NL
19.12.2018

De camera van Brian De Palma richt zich in de eerste plaats op cinema zelf. Hij brengt verslag uit als een schilder die enkel over de schilderkunst kan rapporteren door zelf een schilderij te maken. Blow Out (1981) is een making-of, niet als een instructievideo die technisch uiteenzet hoe een film tot stand komt, maar als een spiegel die reflecteert over het wezen van cinema. In die spiegel zien we een ruimte waarin een andere variant van de werkelijkheid leeft. Het bekende beeld krijgt als reflectie een nieuwe vorm, zoals de tekens in een boek dat voor de spiegel gehouden wordt.

FILM
Wang Bing, 2018, 495’

“Since I began researching the history of Jiabiangou State Farm in 2004, I have met and interviewed nearly one hundred survivors of Jiabiangou.

FILM
Ellen Vermeulen, 2018, 73’

“Het heeft veel tijd gevraagd om te zien wat inclusief onderwijs kan zijn. De nuances. Om de moeilijkheden en de complexiteit te benoemen, en de opportuniteit die dat met zich meebrengt. [...] Mijn voornaamste doel is om een film te maken die dicht bij de kinderen blijft.

FILM
Nicolas Philibert, 2018, 105’

« Nicolas Philibert demande au spectateur de son nouveau documentaire un peu la patience dont doivent s’armer les apprentis infirmiers et infirmières qui sont sujets.

prisma NL
28.11.2018

In The Act of Seeing with One’s Own Eyes (1971) legt Stan Brakhage autopsieën vast als een parade van de doden.

FILM
Mathias De Groof, Mona Mpembele, 2018, 75’

Palimpsest of the Africa Museum documents the renovation of the Royal Museum of Central Africa (now Africa Museum) by presenting it as a process of aesthetic mourning, highlights the complexity of its transformation and shows, through the eyes of the African diaspora in Belgium, the real

Article NL
7.11.2018

Madeleine is niets en is nooit iets anders geweest dan wat verschijnt. Dat is wat Scottie ervaart wanneer haar hyperreële simulacrum op hem toe stapt. Dat is ook wat hem door zijn verrukking heen verontrust: niet dat het beeld plotseling al te werkelijk wordt, maar dat het zichzelf als enige werkelijkheid openbaart, dat het niets verbergt.

FILM
Thomas R Peeters, 2018, 13’

“In an undefined setting, workers are doing a neverending series of monotonous tasks. Except for one person – the one in control of the cycle. In the minds of the workers, we hear flashes of the outside world. Is this liberty or is this a prison? What happens when the chain of work derails?”

FILM
Benjamin Verhoeven, 2018, 9’

50.000 SCANS is part of an on-going project called Scanning Cinema that revolves around scanning moving images. By using a flatbed scanner and a monitor, the film is wrapped into a single frame that shows the passing time and duration in moving images.

Article NL
31.10.2018

Ik zou graag enkele gedachtes delen die zich vormden na een aantal ervaringen met het acteren voor een camera. Deze ervaringen zijn heel specifiek en persoonlijk, maar hebben volgens mij de mogelijkheid om een algemener begrip te schetsen van acteren voor een camera en zelfs film en theater in het algemeen. Aan de hand van persoonlijke ‘waarheden’ kwam ik tot een paar verzamelbegrippen die werkzaam kunnen zijn wanneer we over acteren trachten te spreken.

prisma NL
24.10.2018

Que le diable nous emporte van Jean-Claude Brisseau bevat een vreemde scène: op kitscherige kosmosplaatjes prijken wriemelende vrouwenlichamen, hun silhouetten onnauwkeurig afgesneden als ware het met een botte schaar.

Article NL
17.10.2018

Twee gezichtspunten op de wereld en op de geschiedenis dienen zich aan. Eerst de vogelvlucht van de uil, soeverein nachtdier met scherpe klauwen en ogen die het donker oplichten, dan de zoekende draf van een kattin die haar weg baant in een wereld, die haar nu eens vijandig gezind is, haar dan weer haast achteloos liefkoost. Je lijkt als kijker de hele tijd op het punt te staan iets groots te ontdekken, tegelijk bovenaanzicht en “middeninzicht” te bezitten, tegelijk fragment en geheel, geleefde en historische tijd te kunnen aanschouwen. Het is alsof je heel even kunt zien dat wat zich hier afspeelt, ook elders is, als de beide zijden van een omgevouwen blad papier.

Article FR EN
10.10.2018

A l’orée des films d’Anne-Marie Miéville, avant même que le récit ne pointe ses orteils, au premier souffle enregistré par la caméra, une bouffée d’air sonore amorce un seuil où installer le spectateur. Strictement au présent. Un pas dehors, un pas à l’intérieur. On peut avoir l’illusion d’assister au tournage, (parfois avant : à son préambule), et que ce qui s’y déroule, l’instant dramatique, est également le nôtre.

Article FR EN
10.10.2018

At the edge of Anne-Marie Miéville’s films, even before the story wriggles its toes, with the first breath recorded by the camera, a resounding gust of air initiates a threshold at which to place the spectator. Strictly in the present. One foot outside, one foot inside. We could be under the illusion that we’re attending the making of the film (sometimes even the prelude to the shooting itself) and that what goes on there, the dramatic moment, is also ours. 

FILM
Bruno Dumont, 2018, 200’

“Spoofing the characteristics of the detective, commissioner Van der Weyden is the distillation of the elements that make Bruno Dumont’s work so unique and irresistible.

FILM
Claire Denis, 2018, 110’

“It would be a handy phrase to describe one of those elusive films that don’t quite congeal in ways that make stable sense: you could say such a film was ‘like Claire Denis in space.’ And now, that’s what we’ve got: Claire Denis in space.

FILM
Hong Sang-soo, 2018, 96’

“Hong captures these contrasting dramas in typically unadorned style, utilizing the hotel as both a symbolic space of refuge and reconciliation and a practical setting for the comings and goings of a variety of personalities (although, curiously, these five seem to be the hotel’s only visitors –

FILM
Pieter Dumoulin, Timeau De Keyser, 2018, 71’

Jimi, a young man living in the Brussels’ neighbourhood Cité Modèle, tries to return a parcel to a local woman that was delivered to his apartment by mistake. When Jimi can’t locate her, finding her becomes an obsession.

FILM
Long Day’s Journey Into Night
Bi Gan, 2018, 110’

“If Bi’s cinema has been clear about anything so far, it’s that he is completely unburdened by narrative cohesion. And why would he be? For one, Bi came to filmmaking from poetry, which he’s written a book of, and which he credits as the primary foundation for Kaili Blues.

Article NL EN
1.10.2018

For the cinema, as Godard once said, is “transitory, ephemeral”, written on the wind; inscribed only in fleeting traces, some disconnected images and sounds, and sentimentally overloaded, scrambled memories. Cinema is hard evidence, but only fitfully can it serve as a testament; death is too much at work there. It is the form of this remembered, necessarily scrappy, haunted, sad history of the twentieth century that Godard evokes in all the prodigious techniques of his Histoire(s) du cinéma

Article NL EN
1.10.2018
Adrian Martin 2018
Vertaald door

Want cinema is, zoals Godard eens zei, “voorbijgaand, efemeer”, geschreven op de wind; gegraveerd in vluchtige sporen, wat onsamenhangende beelden en geluiden en sentimenteel overladen, dooreengehaspelde herinneringen. Cinema is een hard bewijs, maar is grillig als testament; ook de dood is hier aan het werk. Het is de vorm van deze herinnerde, noodzakelijkerwijze fragmentarische, rondspokende, trieste geschiedenis van de twintigste eeuw die Godard evoceert met alle wonderbaarlijke technieken van zijn Histoire(s) du cinéma

prisma NL
12.09.2018

Film wordt plots een mythologische constructie waarin enkel de diepste, innerlijke krachten tellen. Dit memorabel voorval opent de deur naar een nieuwe wereld waar ik maar al te graag wil instappen.

prisma NL
5.09.2018

Als toeschouwer wil je beschermd worden tegen ‘spoilers’, die de illusie van onbeperkte mogelijkheden vernietigen. Je wil nog kunnen hopen, tegen beter weten in.

FILM
Ruth Beckermann, 2018, 93’

“When I looked at the material I shot 30 years ago, I was shocked. Had I really forgotten how easily emotions can be stirred up against others and used by populist politicians?

Conversation EN
25.07.2018

Wilfried Reichart shaped the WDR-Filmredaktion in various capacities, leading it from 1980 until 2004. Over the years, Reichart had several conversations with Jean-Luc Godard and grappled with his work in reviews, articles and essays again and again. Reichart: “Honestly, I have always been fascinated by this person. I like the constant rebeginning, the permanent calling into question, in order to then take another step. I find that incredibly exciting about him. This fundamental attitude. The principle of his thinking is always to say no. [...] That’s the difference between him and all the others. Rivette has always made the same films, Truffaut as well, and Rohmer very extremely so. They have all found their style and followed it through until the end of their lives. Godard is the only one who hasn’t done this.”

Conversation NL FR
18.07.2018

Op 1 maart 2018 was Luc Dardenne op uitnodiging van Sabzian te gast in Gent voor een vertoning van Le fils, een film die hij in 2002 met zijn broer Jean-Pierre maakte. Le fils (2002) is de derde uit een reeks films van de broers die aanvatte met La promesse (1996) en gekenmerkt wordt door documentaire eenvoud, lange shots die de personages dicht op de huid zitten, teder humanisme, de Luikse voorstad Seraing als vaste locatie en aandacht voor het wurgende economische determinisme van onze wereld. Dit artikel is een bewerking van de transcriptie van het gesprek met Luc Dardenne na de vertoning. Luc Dardenne: “Wat gebeurt er in de blik van iemand die gaat doden? Ik weet niet wat er gebeurt. We wilden weten wat Oliviers daad kon tegenhouden. Daarom hebben we ons op zijn rug gericht, om zo op de blik van de jongen te stoten. Het is de blik die de daad tegenhoudt.”

Conversation NL FR
18.07.2018

Le 1er mars 2018, Luc Dardenne était invité par Sabzian à Gand pour une projection du film Le fils, réalisé en 2002 avec son frère Jean-Pierre. Le fils (2002) est le troisième film d’une série entamée par les frères avec La promesse (1996) et marquée par une simplicité documentaire, de longs plans qui suivent les personnages de près, un tendre humanisme, la banlieue liégeoise de Seraing comme lieu fixe, ainsi que par une attention pour le déterminisme économique asphyxiant de notre monde. Cet article est une adaptation de la transcription de la conversation avec Luc Dardenne après la projection du film. Luc Dardenne : « qu’est-ce qui se passe dans le regard de quelqu’un qui va tuer ? Je ne sais pas ce qui se passe. Ce qu’on voulait savoir c’est: « qu’est-ce qui arrête le geste d’Olivier ? ». C’est pour ça qu’on s’est mis sur son dos pour tomber sur le regard du gamin. C’est le regard qui arrête le geste. »

ARTICLE NL
11.07.2018

Mise-en-scène, een beeld maken, dekt de wereld niet af, maar steeds weer de loop van andere valse mise-en-scènes. Beeldmateriaal blijft een solipsistisch circuit, een gesloten kooi. Mise-en-scène is de kooi openzetten waardoor de wereld naar binnen kan vliegen – en voor de toeschouwer naar buiten, naar hem toe.

Pages