Films byTexts by 2017
Manifesto NL
6.12.2017

Gedurende die eerste periode wou hij de fysicus van de fotogenie zijn, gedurende de tweede werd hij er de chemicus van. Voor die proefnemingen mocht de regisseur het groot publiek gerust links laten liggen. Ook werd de film hoe langer hoe ontoegankelijker voor de menigte, verstaanbaar en genietbaar alleen voor een kleine kring van ingewijden. Toen die proeven hem echter een grondige kennis van de techniek hadden bezorgd, keerde de regisseur vanzelf weer terug naar de natuur, naar de mens. Hij kwam weer op straat. Niet de straat van het studio boeide hem, de straat van karton, maar de echte straat waar het leven in duizend vormen krioelt, waar het kan opgevangen en rechtstreeks gefilmd worden.

Conversation EN
29.05.2019

“There is no absolute freedom for any filmmaker. There will always be limitations on various levels, according to the particular conditions a director works in: “less money” causes the “less freedom” of “less money,” and “more money” causes the “less freedom” of “more money”. For certain filmmakers, having little money means having little freedom, for other filmmakers – like myself – having little money means having more freedom, because the low budget makes things simpler and more straightforward. So I would say that a director has first of all to find the suitable conditions to create, to do what he wants to do. A good director always manages to work around – and sometimes break through – these limitations, and achieve his aims.”

Conversation EN
29.05.2019

“Behind her eyes I saw something – a light. And that light reminded me of a child’s eyes. I thought, “She’s there and we know that she’s there looking out from behind her eyes.” Eyes talk to us in these ways. When it dawned on me that a second chance to record her was unlikely, I realized that for the most part this would be the way to have her appear in the film. I thought it would probably be the only way to make people feel that she’s there, she’s alive, she’s still alive.”

FILM
Eric Baudelaire, 2017, 102’

Anna Gritz: Watching the new film Also Known As Jihadi in the aftermath of the recent attack in Berlin resonates in a particularly somber tone, especially knowing that the idea for the film originated in the days following the massacre in Paris in November 2015.

Article EN
30.01.2019

In Hong Sang-soo’s work there is a constant trait, which is neither really stylistic (it’s not a matter of form), nor frankly thematic (it’s not a matter of content either), and which returns, like a butterfly – and even, as its course is erratic, like a moth, the ultimate uncatchable insect. You will forgive me for calling this trait idiocy, a striking word that somehow touches the singular art, so difficult to describe in sentences, of this not exactly talkative filmmaker.

Conversation NL EN
9.01.2019

Fictie is overal. De vraag is: waar situeren we het beginpunt van fictie? Welke schikking zorgt ervoor dat er iets gebeurt? In zekere zin kunnen we zeggen dat er sprake is van fictie zodra een soort narratief ons vertelt of laat zien dat er iets gebeurt. Daarom ben ik in mijn recente werk vooral geïnteresseerd in het verkennen van de grenzen van fictie, de grens tussen ‘er gebeurt niets’ en ‘er gebeurt iets’. 

FILM
Anouk De Clerq & Tom Callemin, 2017, 13’

“A blind man reports on an eclipse, a light phenomenon that he perceives through senses that do not involve sight. He takes us by the hand and guides us through the dark, through this temporary event that transforms the world as we know it.

FILM
Bieke Depoorter, Mattias De Craene, 2017, 9’

“A majestic mountain range rises over a Norwegian town engulfed in darkness. The stormy sea laps at its shores. A thick snow is falling. The town’s inhabitants, almost motionless in their existence, are like creatures in hibernation.

FILM
Lucrecia Martel, 2017, 115’

“I saw the past as a shapeless, visceral mass, yet still somehow perfectible. It had its noble elements but among them I couldn’t help but recognize something – the main thing – that was viscous, unpleasant, and elusive to the grasp, like the intestines of a freshly disemboweled animal.”

FILM
Valeska Grisebach, 2017, 121’

“That’s how villages are. Anything can happen.”

Adrian (Syuleyman Alilov Letifov) in Western

 

FILM
Philippe Garrel, 2017, 76’

“In fact, much of Lover for a Day is built on rhyming schemes that permutate different arrangements of characters into the same type of situation: side-by-side conversations framed in close two-shot; people walking and talking in the street; even certain sex positions recur.

ARTICLE FR EN
18.04.2018

Vertical cinema, films that walk. Horizontal cinema, films that are recumbent. Between them is a time outside time, the same duration alien to the laws of work, of reason and of health. How, and until when, can a life be extended once it seems to have left itself behind? What virtual actions remain latent within what appears to be the most complete inaction? From indefatigable walking to the fatigue of the recumbent, the spectacular reversal of postures is also accompanied by a shared perseverance: Wang Bing’s gesture consists in disengaging from the core of exhaustion the ultimate fragments of the possible.

ARTICLE FR EN
18.04.2018

Cinéma vertical, films qui marchent. Cinéma horizontal, films qui gisent. Des uns aux autres s’ouvrent le même temps, la même durée étrangère aux lois du travail, de la raison et de la santé. Comment, et jusqu’à quand, une vie peut-elle se prolonger, à partir du moment où elle semble comme sortie d’elle-même ? De quelles virtualités d’action l’inaction a priori la plus complète est encore grosse ? De l’infatigable marche à la fatigue des gisants, s’il y a un spectaculaire bouleversement des postures, se développe aussi une commune persévérance : le geste de Wang Bing dégage d’ultimes fragments de possible du cœur de l’épuisement.

FILM
Barbs, Wastelands
Marta Mateus, 2017, 25’

“Since I was born I have heard the legends, songs and stories of the Alentejo. All of them, known and said by heart.

FILM
Wang Bing, 2017, 86’

“Fang Xiuying is the mother of a good friend of mine. I was going to make a documentary about her in 2015, but it was postponed because I was too busy at the time. In 2016, the friend called to tell me that her mother’s illness had grown severe, and she might not live very long.

FILM
Mieriën Coppens, 2017, 12’

Individuals wait, silence is heard, a microscopic attention through a tired mass. If the film is almost mute, it is because it focuses on silent figures, although their struggle is deafening.

FILM
Basma Alsharif, 2017, 77’

“Early on, I decided that the premise and structure for the film would be the Ouroboros: the symbol of the snake eating its tail, a perpetual cycle of destruction and renewal, in order to ask the open ended question of whether forgetting was the way forward or the way that we destroy ourselves.

FILM
Camilo Restrepo, 2017, 19’

“I have been classed as a director of short work. When I watch films by Bruce Baillie, Peter Hutton, or Agnès Varda, though, I never think that they made short films as the form is generally understood.

FILM
In the Intense Now
João Moreira Salles, 2017, 127’

“Combining archives of May 1968, amateur films showing the crushing of the Prague Spring that same year and the tourist images of his mother’s trip to China in the year of the Cultural Revolution, João Moreira Salles questions the posterity of the most intense moments of history, be they official

FILM
Fiona Tan, 2017, 80’

“Zo veel lagen staan tussen de kunstenaar en de echte berg in: de foto’s op de eerste plaats, stuk voor stuk overtuigd van hun eigen weergave maar zelf onderhevig aan de geschiedenis van de fotografie.

prisma NL
10.01.2018

De documentaire Caniba (2017) van Lucien Castaing-Taylor en Véréna Paravel bestaat nagenoeg volledig uit close-ups. Anderhalf uur lang zitten we Issei Sagawa ongemakkelijk dicht op de huid. Deze veroordeelde kannibaal doet hortend het verhaal van zijn vreemde voorkeuren.

FILM
The Day After
Hong Sang-soo, 2017, 92’

“In Hong’s bittersweet sonatas, typically composed of multiple movements, repeated figures and modulating motives, any relationship or situation is susceptible to variability: there can always be another version, another chance, another time.

Article NL FR
27.12.2017

Certain Women maakt subtiel het onderscheid tussen zelfstandig besliste trajecten en trajecten die opgedrongen of georganiseerd worden door anderen – laten we eerlijk zijn: door mannen. Kadreren is het grote avontuur, ieder discours wordt door Reichardt vermeden. De decoupage is een skelet dat belichaamd wordt met lucht en licht, met de rusteloze aanwezigheid van de acteurs – de interieurs zijn doorspekt met ramen, met voorruiten, met vensters die de ruimte onthullen en haar openen naar licht, lucht, de beweging buiten en naar het weer.

prisma NL
20.12.2017

Als inwoner van Oost-Beiroet zag Operator #17 nooit eerder de zon ondergaan in zee; hij vergeet zijn spionageopdracht en richt de camera elke avond enkele minuten op dit voor hem adembenemende spektakel. Zo wordt deze zonsondergang het beeld van zijn eenmansverzet: niet om wat het toont – de zon – maar om wat het weigert te doen.

ARTICLE NL FR
20.12.2017

Chez Reichardt, les actrices, jamais statiques, électrisent les cadres comme les trains électrifient le paysage. C’est une cinéaste qui raconte les trajets comme inévitables. Qui happent les personnages. À travers le traject physique et anxieux, pas seulement mais singulièrement de femmes, elle élabore sa prose, fouettée par l’air, son « lieu descriptif », où la durée et le mouvement sont favorables à la remontée de trésors expressifs sur la peau, dans la démarche et le regard des actrices. 

prisma NL
13.12.2017

Het leven is absoluut nabij, een nabijheid die menselijke wezens niet kennen, en tegelijk een stomme getuige, een afstand die de mens in zijn greep houdt.

Manifesto NL
6.12.2017

Gedurende die eerste periode wou hij de fysicus van de fotogenie zijn, gedurende de tweede werd hij er de chemicus van. Voor die proefnemingen mocht de regisseur het groot publiek gerust links laten liggen. Ook werd de film hoe langer hoe ontoegankelijker voor de menigte, verstaanbaar en genietbaar alleen voor een kleine kring van ingewijden. Toen die proeven hem echter een grondige kennis van de techniek hadden bezorgd, keerde de regisseur vanzelf weer terug naar de natuur, naar de mens. Hij kwam weer op straat. Niet de straat van het studio boeide hem, de straat van karton, maar de echte straat waar het leven in duizend vormen krioelt, waar het kan opgevangen en rechtstreeks gefilmd worden.

FILM
The Nothing Factory
Pedro Pinho, 2017, 176’

“‘The specter of its own end haunts Europe,’ we are told, adding that this isn’t a normal end but ‘an endless ending.’ It’s a good point, given that nine years on from 2008, Portugal apparently still hasn’t crawled out of the massive hole caused by the crisis and the imposed austerity measures th

FILM
Annik Leroy, 2017, 92’

Tremor is driven by the voices that run through it – the voices of poets and madmen, of a mother or a child. From reflexive thought to spontaneous account, from witness statement to fiction, in turn they talk about their experience of violence and war.

FILM
Obscure Light
Susana de Sousa Dias, 2017, 76’

“Drawing on identity photos taken by the Portuguese political police during the dictatorship, Susana de Sousa Dias continues the work she began fifteen years ago on the possibility of representing a repressed history and giving an account of the torture now erased.

Article NL EN
15.11.2017

The Neon Demon is a textbook example of those supremely ‘relevant’ films, guaranteeing and commercialising subversion as a calculated effect. Refn offers us a neatly prepacked metaphor, supplemented with an astrological index that can help us in ‘decoding’ our product – even before the slightest attempt at interpretation is waged. By way of an absurd faith in difference, however, a ceaseless repetition of the Same ensues: an alternation which, above all, serves to camouflage a true sense of change. The director can but excel in the reproduction of his personal obsessions. Not without surprise, his films are as ephemeral as the world they claim to depict.

Article NL EN
8.11.2017

Op het eerste gezicht lijkt het een tegenstrijdigheid, een historische ironie: Jean-Louis Comolli – de redacteur van Cahiers du Cinéma tijdens hun althusseriaans-marxistische periode in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig, de auteur van enkele van de belangrijkste kritische teksten over het ideologische karakter van de ‘realiteitsimpressie’ in cinema (‘Cinéma/idéologie/critique’, een redacteursmanifest dat mede ondertekend werd door Jean Narboni, en de reeks artikelen ‘Technique et idéologie’) – die zich ontpopt heeft tot een productieve en hoog aangeschreven filmmaker, met een filmografie die loopt van de jaren zeventig tot nu en die meer dan vijftig werken omvat, zowel voor cinema als voor televisie. Is deze overgang van filmtheorie naar filmpraktijk een verbluffende ommezwaai, een daad van theoretische afvalligheid tegenover de revolutionaire geest na ’68 – zoals gewoonlijk het geval is bij voormalige soixante-huitards? Geenszins.

ARTICLE NL EN
8.11.2017

At first it seems like a contradiction, a historical irony: Jean-Louis Comolli – the editor of Cahiers du Cinéma during its period of Althusserian Marxism in the late 1960s and early 1970s, the author of some of the most important texts to critique the ideological nature of the “impression of reality” in the cinema (‘Cinéma/idéologie/critique,’ a manifesto-editorial co-signed with Jean Narboni, and the series of articles ‘Technique et idéologie’) – has gone onto become a prolific, highly regarded documentary filmmaker, with a filmography that stretches from the 1970s to the present day and includes more than fifty titles, made for both cinema and television. Is this transition from film theory to film practice a stunning volte-face, a theoretical apostasy from the revolutionary ethos of the post-1968 era, so common among other soixante-huitards? Nothing of the sort.

prisma NL
5.10.2017

Alle films van Akerman gaan over tussenruimtes, de ruimte tussen leven en dood, openbaar en particulier, een geschiedenis die ophield te bestaan en een geschiedenis die zich nog niet heeft aangediend, die te laat is en op zich laat wachten, de ruimte tussen twee landen.

FILM
Ruben Desiere, 2017, 78’

In the back room of a flower shop, Tomi, Rasto and Mižu are digging a tunnel in order to break into the safe of the National Bank. After heavy rainfall, the underground maze gets submerged by water and they are forced to stop working.

 

FILM
Mathijs Poppe, 2017, 42’

We have a country of words.
Speak speak so I can put my road
on the stone of a stone.
We have a country of words.
Speak speak so we may know
the end of this travel

FILM
Hong Sang-soo, 2017, 69’

« Le 23 novembre à Paris, 15 heures. Je veux parler de quelqu’un. D’un homme de vingt-cinq ans tout au plus. C’est un homme très beau qui veut mourir avant d’être repéré par la mort. Vous l’aimiez. Plus que ça. »

prisma NL
27.09.2017

Terwijl broer en zus slapen in het hooi gebeurt er iets eigenaardigs. Naast de schuur, achter een struik plooit de hemel. De nacht golft als het zeil van een schip.

FILM
Railway Sleepers
Sompot Chidgasornpongse, 2017, 102’

“I guess the train has always been a close friend with cinema since the very beginning. The Lumieres’ The Arrival of a Train for example. So the long, fascinating historical aspect is there to begin with. Also trains bring people together - strangers, families and friends.

Conversation NL EN
20.09.2017

“Fiction is everywhere. The question is: where do we situate the starting point of fiction? What kind of arrangement makes something happen? In a way, we can say there is fiction whenever there is some kind of narrative that tells, or shows, us that something is happening. That’s why, in my recent work, I have mostly been interested in exploring the edges of fiction, the edge between nothing happens and something happens.”

ARTICLE EN
13.09.2017

Still, upon sauntering through the large and wide-ranging selection of pictures large and small, framed and unframed, hung high and low, or spread out on tables, I started to perceive Wolfgang Tillman’s show, 2017, as equally marking this moment in time, when high resolution camera phones have become completely ubiquitous.

prisma NL
6.09.2017

Al haar uitspattingen konden haar dus niet echt bezoedelen, in haar fantasie bleef ze haar vaders schatje. Zijn liefde voor haar garandeerde dat er in haar een onaantastbare, zuivere kern bewaard bleef.

ARTICLE NL EN
26.07.2017

Virtually everyone who has written about Minnelli describes him as a paradoxical phenomenon, partly a servant of the industry and partly an unorthodox stylist. Some writers explain the paradox as a ‘deep-structural’ effect of American ideology, and others as a sign of the director’s own divided attitude toward his material. In either case, Minnelli is usually regarded as both a conformist and an individual, both a company man and an artist.

ARTICLE NL EN
26.07.2017

Vrijwel iedereen die over Minnelli heeft geschreven, omschrijft hem als een paradoxaal fenomeen, deels een dienaar van de industrie en deels een onorthodoxe stilist. Sommige schrijvers verklaren de paradox als een ‘diepstructureel’ effect van de Amerikaanse ideologie en andere als een teken van de eigen gespleten houding van de regisseur ten opzichte van zijn materiaal. Hoe dan ook, Minnelli wordt gewoonlijk beschouwd als zowel een conformist als een individu, zowel een loyale werknemer van het bedrijf als een kunstenaar.

Article NL
19.07.2017

Op onbehaaglijke wijze twijfelt de film tussen een visie van de Eerste Wereldoorlog als een manicheïstische strijd tussen kosmische krachten of een onvermijdelijk teken van menselijk onvermogen. Beide opties duiden bovenal op een historische hulpeloosheid, die al te evenredig is met het hedendaagse onvermogen om zich historisch te situeren. Enkel een god kan ons verlossen uit de nachtmerrie genaamd geschiedenis.

Article NL
12.07.2017

“Als gevolg van hun inschrijving in een kader, en hun verloop over een specifieke tijdsduur, behoren de ISIS-clips wel degelijk tot de categorie van de cinema.” Dit gegeven, zo geeft Comolli grif toe, “ontzet mij, en richt ten gronde wat van mijn jonge cinefilie overblijft, maar het is een feit.” Wat in lijn met Comolli’s voorgaande theoretische werk een titanenstrijd tussen twee vijandige systemen (cinema tegen het spektakel) zou kunnen heten, wordt hier eerder voorgesteld als een audiovisuele burgeroorlog binnen de cinema zelf (cinema tegen cinema).

prisma NL
5.07.2017

Zijn moeder ziet minder in waarom de wereld hen plots zo weinig gunt, en vraagt hem nog hoopvol en naïef: “Later, when this is blowed over… you’ll come back?”

Pages