Films byTexts by 2016
Reem Shilleh, 2016, 60’

Four decades of filmmaking in and about Palestine come together in this montage by Reem Shilleh. Rather than curating a program of entire films, she brings together a selection of scenes in this documentary.

Katrien Vermeire, 2016, 14’

Katrien Vermeire drew inspiration from the encyclopedic film Fadenspiele (1969), part of the German film series Encyclopaedia Cinematographica by H.R. Haefelinger. Touwfiguren shows two children making string figures.

Article EN

[Bandwith warning: this article contains a lot of images]
Owing its unity to its variations, Hong Sang-soo’s oeuvre provokes inventory-making more than others. One will find here a collection of some of the running motifs, those called for by memory and those formed as the images were collected. Floating motifs, from plate to plate – drawing, between rigidity and woolliness, between heaven and earth, an art of posture and distance, in which any relationship and resemblance could be mere coincidence. Clinking as pleasantly, we hope, as glasses on a table.

Article NL EN

Marguerite Duras based her film Les mains négatives on the Magdalenian caves at the Atlantic coast, where the imprints of hands were found. Thirty-thousand years ago, someone placed her hand against the cave wall and sprayed pigment over it, creating a coloured halo of the hand. When she did this, her hand transformed from a tool into an image. The moment the painter made these imprints is fossilized. Even though the moment of this act took place thousands of years ago, it still exists.

The Dreamed Ones
Ruth Beckermann, 2016, 89’

Die Geträumten shows a staged recording of the almost two-decade correspondence between poets Ingeborg Bachmann and Paul Celan – an Austrian and a displaced Romanian Jew – that began in 1948 and ended a few years before their premature deaths.

There Is Land!
Ana Vaz, 2016, 13’

Há terra! is an encounter, a hunt, a diachronic tale of looking and becoming. As in a game, as in a chase, the film errs between character and land, land and character, predator and prey.


Conversation NL

Dit interview werd afgenomen door de Portuguese filmcriticus Luís Mendonça voor de Portuguese website À pala de Walsh. Sylvie Pierre: “Binnen die omgeving dan “de vrouwelijke gevoeligheid” representeren? Geen idee of ik dat deed ... Waarschijnlijk. Maar wel behoedzaam. Het vrouwelijke toegepast op het gebied van het kritische denken was nog onontgonnen terrein, bovendien bezaaid met mijnen. Het vrouwelijke denken werd, toen tenminste, niet toegejuicht. Het werd niet gezien als een intellectuele kwaliteit die buiten verdenking stond.”

Brillante Mendoza, 2016, 110’

“The actors were never given a copy of the script. They were only directed based on how I commuted the script. Dialogues were delivered very naturally as they depended on the actors’ personal instincts throughout the film.

prisma NL EN

She doesn’t fit in with the established order, but the organized anarchy the Tramp’s force was able to create, as rigorous as it was pointless, has been cancelled out. 

Conversation EN

“I only started out in cinema when I was about thirty, and for me, my life or my thoughts have always been lagging behind cinema. Like, if it were a train, cinema would be the locomotive and politics and all that would be the last carriage. It is from For Ever Mozart and mostly Film socialisme onward that it started to be both at the same time. In my personal life as well, how my personal life has joined my cinematographic life.”

Maren Ade, 2016, 162’

A practical joking father tries to reconnect with his hard working daughter by creating an outrageous alter ego and posing as her CEO's life coach.


Bitter Money
Wang Bing, 2016, 152’

Film Comment: What’s your next move?

Wang Bing: Traveling, shooting, editing, more traveling, more shooting, more editing. [...]

Amérika: Bay of Arrows
Ana Vaz, 2016, 9’

“It is said that in the year of 1492, the first European ship led by Christopher Columbus, disembarked on the coast of Samaná, present-day Dominican Republic, and was received by a rain of arrows carefully plotted by the Caribbean Taíno.

Laura Henno, 2016, 20’

Clotilde Mydylarama : Les différents bruits m’ont semblé reliés à des instants en particulier, comme un chemin sonore, y a-t-il un déroulé volontaire et comment avez-vous travaillé les effets sonores dans Koropa ?

John Smith, 2016, 4’

“The most provocative of the bunch is John Smith’s Who Are We?. Leading up to the Brexit vote, BBC’s Question Time became ever more vicious and confrontational.

Brothers of the Night
Patric Chiha, 2016, 88’

“But the big surprise [of Film Society of Lincoln Center’s Art of the Real series] is Brothers of the Night, a docudrama about Bulgarian Roma hustlers in Vienna.

Boris Lehman, 2016, 97’

« Tu te prends pour Charles Quint ? (Charles Quint avait organisé une répétition générale de son enterrement, commandant spécialement une musique pour la circonstance. Ayant pris froid pendant ces répétitions, il meurt quelques semaines plus tard). Ou pour Molière?

Article NL EN

Without any sense of scruples, contemporary viewers are asked to consume an “unfiltered everyday”, gowned in the guise of a “mythical seriousness”. The mendacious diversitarian theatre enacted by El Arbi and Fallah – which attempts to import an allegedly ‘copious’ but ultimately imaginary world into the cosy, autochthonous bedroom – can only be celebrated by grace of a critical suicide.

prisma NL EN

Net als de Tramp past Wendy niet in de gevestigde orde, maar de anarchie die Chaplins zwerver kon stichten, even rigoureus als zinloos, is tenietgedaan.

Nina de Vroome, 2016, 61’

In the buildings of the IBIS maritime boarding school in Ostend that look out towards the sea, boys from six to sixteen sleep, eat and play. They learn how to read the sea, sail with a fishing boat and help haul in the catch.

The Woman Who Left
Lav Diaz, 2016, 228’

“Diaz fashions an inexplicably transcendent journey to the end of the world, deeply soaked in melancholy and open to almost all possible interpretations.

Wang Bing, 2016, 148’

“Cinema can’t get more iconic than this, as the Ta’ang, made itinerant by war, create shelter with whatever they can find, which usually means sticks and stones. Wang watches as a group tries to build a frame for a tarpaulin roof with bamboo poles scavenged from what grows along the road.

Conversation NL EN

Grands travaux might be considered a tentative cartography of the vocational school Anneessens-Funck. We mapped the various spaces of a place where the fragments of a disintegrated city converge. Just like with Because We Are Visual and Rain, constructing Grands travaux was closely related to a tension between inside and outside, between private and public space, between darkness and light... Essentially, Grands travaux is about how we might create new spaces in film. It’s a flowing geography, a movement through the polymorphous spaces inhabited by the boys.”

Conversation NL EN

“Je zou Grands travaux kunnen beschouwen als een poging tot cartografie van de beroepsschool Anneessens-Funck. We brengen al de verschillende ruimtes in kaart van een plek waar de Brusselse verbrokkeling convergeert. Net als bij Because We Are Visual en Rain is de opbouw van Grands travaux sterk verbonden aan een spanningsveld tussen binnen en buiten, tussen private en openbare ruimte, tussen donker en licht … In se gaat Grands travaux over hoe we in film nieuwe ruimtes kunnen creëren. De film is een vloeiende geografie, een beweging door de veelvormige leefruimtes van de jongeren.”

Article NL EN

Zonder schroom wordt ons in Black een ‘zuivere alledaagsheid’ verkocht, vermomd in de tooi van een ‘mythische ernst’. Het leugenachtige diversiteitstheater dat El Arbi en Fallah opvoeren – dat in de knusse, autochtone huiskamer een zogenaamd ‘rijke’ maar uiteindelijk compleet verzonnen werkelijkheid wil binnenloodsen – kan enkel gevierd worden door middel van een kritische zelfmoord.

Article NL

Mij heeft in deze film van Chris Marker altijd een ander gezicht gemarkeerd: de karakterkop in de rolkraag die de tijdreisexperimenten leidt. Deze beeldendokter wordt gespeeld door Jacques Ledoux. De legendarische Ledoux, te weinig herinnerd in eigen land, was veertig jaar lang conservator van het Brusselse filmarchief, nu CINEMATEK.

Article NL EN

Marguerite Duras baseerde haar film Les mains négatives op de grotten van het Magdalénien aan de Atlantische kust, waar afdrukken van handen werden gevonden. 30.000 jaar geleden plaatste iemand haar hand tegen de rotswand en spoot er verfstof overheen, waardoor een gekleurde halo van een hand ontstond. Het moment waarop de schilder haar handafdrukken maakte is gefossiliseerd, het bestaat nog steeds.

Article NL

Mijn verhaal is een persoonlijke pelgrimage en filmviering. Een grand tour langs filmhistorisch en bouwkundig erfgoed in de stad waar 120 jaar geleden het concept van de publieke filmvertoning ontstond. Art et essai: een essay in acht scènes.

Article NL

Als solipsistisch totaalwezen plaatst Van Groeningens film zich inderdaad aan gene zijde van de geschiedenis. Vanuit dat standpunt lijkt de voorkeur nog het meest uit te gaan naar een simpelweg ‘dode tijd’ waarin men ongestoord, zonder bewakingscamera’s, de nachten kon wegdansen. Men is nu al op het punt beland waar zelfs de vroege jaren van de ‘posthistorie’ tot nostalgie uitnodigen.

Conversation NL EN

“De politieke instabiliteit van de laatste jaren [in Thailand] heeft de manier waarop ik leef en mijn identiteit veranderd. Ik heb ingezien dat politiek geen aparte categorie is. Alles in het leven is politiek. Als je een film maakt, betekent eerlijk zijn ook delen. Maar mensen gaan ervan uit dat politiek niet aan de orde is omdat het gevaarlijk is om erover te praten of omdat ze schrik hebben anderen te beledigen.”

Correspondence EN

[Spring Breakers] is, however, not an extended hip-hop music video starring Gucci Mane with his entourage, sipping cough syrup. It is not an anthropological treatise of the kind we see on English news channels, hysterically reporting about young Brits wreaking havoc on islands in the Spanish Mediterranean. It is not a twenty-first century version of A Clockwork Orange, glorifying cheap and cheerful violence for its own sake. It is none of this. Spring Breakers escapes the usually inescapable pitfalls of art house-kitsch by consciously saying no to any form of expected grandiloquence. It embraces the deceitful image, as something that is to be cherished instead of loathed.