Films byTexts by Gerard-Jan Claes

Gerard-Jan Claes (Belgium, 1987) is a filmmaker, lecturer, author, both founder and artistic director of the cinephile platform Sabzian, and co-founder of the independent film distributor Avila. As a filmmaker, he collaborates with Olivia Rochette (Belgium, 1987). Their shared filmography consists of Because We Are Visual (2010), Rain (2012), Grands travaux (2016), and Mitten (2019). Since 2009, the duo provides audiovisual work for choreographer Anne Teresa De Keersmaeker and her dance company Rosas. Claes teaches at P.A.R.T.S. and LUCA School of Arts. You can find more information on their films on their website.

DOSSIER EN
19.05.2021

Selma Baccar was born in Tunis in 1945. At the age of 21, she began to create films with other women at the Hammam-Lif amateur film club. Her first short film, made in 1966, was a black-and-white film called The Awakening that tackled women’s emancipation in Tunisia. She moved to Paris to study film at the Institut de Formation Cinématographique (IFC), after which she worked as assistant director for Tunisian television. In 1975, Baccar directed her first feature film titled Fatma 75, which is considered to be the first feature film directed by a woman in Tunisia. In this “analytical film”, as Baccar has defined it, three generations of women and three forms of awareness are related — the period between 1930 and 1938 and the creation of the Union of Tunisian Women; the period between 1939 and 1952, which marks the relationship between the national struggle for independence and the women’s struggle; and finally, the period after 1956 to the present, concerning the achievements of Tunisian women with regards to the Code of Personal Status. Baccar’s activism for Tunisian women’s rights led her to an active political career.

DOSSIER EN
28.04.2021

Born in 1945 in Beirut, Heiny Srour studied Sociology in Beirut and went on to study Social Anthropology at the Sorbonne in Paris. In 1969, while pursuing a PhD on the status of Lebanese and Arab women and working as a journalist for AfricAsia magazine, she discovered the struggle of the Popular Front for the Liberation of the Occupied Arabian Gulf. Determined to make a film about this feminist movement, she spent two years doing intensive research and finding the necessary funds before setting out to Dhofar. The Hour of Liberation was completed in 1974 and selected at Cannes Film Festival, making Srour the first woman from the Third World to be selected at the prestigious international festival. In her next film, Leila and the Wolves (1984), she unveiled the hidden histories of women in struggle, in particular in Palestine and Lebanon, by weaving an aesthetically and politically ambitious tableau of history, folklore, myth and archival footage. Since initiating a feminist study group in Lebanon in the early 1960s, Srour has been vocal about the position of women, in particular in Arab societies, to this day.

DOSSIER EN
7.04.2021

Jocelyne Saab (1948-2019) was born and raised in Beirut. After completing her studies in economic sciences at the Sorbonne in Paris, Saab was invited by poet and artist Etel Adnan to work as a journalist. War came to Saab’s native Lebanon in 1975, and that same year saw the beginning of Saab’s filmmaking career with Lebanon in a Whirlwind, an account of the various forces and interests behind the incipient conflict. The war would last another 15 years, and Saab’s chronicling of its horrors — particularly in her remarkable “Beirut Trilogy” — is unequalled in both its ethical integrity and emotional impact. In 1985 she directed her first fictional work, A Suspended Life (1985), set in the same war-torn Beirut she had documented ten years prior. After the war reconfigured the whole country, in Once Upon a Time in Beirut (1994), Saab tried to rescue the cinematographic memory of the Lebanese capital in the same year that cinema turned 100 years old. Until her death in January 2019, Jocelyne Saab remained devoted to what she called her “two permanent obsessions: liberty and memory”.

DOSSIER EN
31.03.2021

Atteyat Al-Abnoudy (1939-2018) was born into a family of labourers in a small village along the Nile Delta. A child of Nasserism, she studied law at the University of Cairo while supporting herself financially by working as an actress and assistant director at the theatre. At the beginning of the 1970s, she decided to study film at the Cairo Higher Institute of Cinema, where she created Horse of Mud, which was not only her first film but also Egypt’s first documentary produced by a woman. Her graceful focus on the disadvantaged and the unrepresented in Egyptian society would earn her the nickname “the poor people’s filmmaker”, but it also enkindled a confrontation with censorship. Despite its limited circulation, Horse of Mud went on to win numerous international prizes, after which Al-Abnoudy made her graduation film, The Sad Song of Touha, a portrait of Cairo’s street entertainers — which she created in collaboration with her husband, poet and song- writer Abdel Rahman Al-Abnoudy. She continued her studies at the International Film and Television School in London until 1976 and persisted to document the daily lives and struggles of economically and socially marginalized groups in Egypt, while exposing the structural inequalities within the socio-economic system.

DOSSIER EN
31.03.2021

Although there has been a notable rise of Arab female film directors in recent decades, the work of many pioneers tends to remain painfully neglected. The Out of the Shadows film programme, originally conceived for the Courtisane festival 2020 in Ghent, was intended to address this obscurity and revitalize the work of a diversity of filmmakers whose films remain overlooked and barely screened. Five of these filmmakers are presented in this Dossier: Atteyat Al-Abnoudy, Selma Baccar, Assia Djebar, Jocelyne Saab and Heiny Srour. In the words of Assia Djebar: “All of us, all of us who come from the world of women in the shadows, are reversing the process: at last it is we who are looking, we who are making a beginning. ”

DOSSIER
31.03.2021

Assia Djebar (1936-2015) was the first Algerian woman to attend the École normale supérieure de jeunes filles outside Paris. Between the ages of twenty and thirty, she wrote four novels. But in the mid-1960s, she decided to abandon writing in French, the language of Algeria’s colonizer. Cinema offered her new ways to approach language as well as the world of the women in her home region. To film The Nouba of the Women of Mount Chenoua in 1975-77, Djebar went back to the mountain of Chenoua in order to listen and give voice to the oral histories as transmitted by otherwise silenced women. In 1980, she resumed her career as a writer with Women of Algiers in Their Apartment, a collection of stories expressing Algeria’s collective memory through polyphonic narratives by female voices. For her final film, The Zerda or the Songs of Oblivion (1978-1982), she spent two years sifting through archival footage shot by French colonizers in the first half of the twentieth century, weaving it into an alternative vision of the history of the Maghreb. As Djebar grew to be one of the most important figures in North African literature, she continued to raise the issue of women’s language and the circulation of women’s voices, all the while developing what she has termed her “own kind of feminism.”

DOSSIER EN
17.02.2021

Farrebique ou les quatre saisons (1946), the first full-length film by Georges Rouquier, depicts the everyday life of a family of French farmers in the postwar period following the rhythm of the different seasons, evading the classic division between fiction and documentary, allowing the reality of details to thrive with a great sense of poetry. The controversy around the film brought into sharp focus the limitations and paradoxes of some of the denominators that have been used ad nauseam to divide and evaluate the cinematic landscape: documentary and fiction, authenticity and duplicity, asceticism and artfulness. This Dossier, comprising a long interview with Rouquier, a reflection on the polemic at the time, and texts by André Bazin, Jean Painlevé, Georges Sadoul and James Agee, presents a portrait of the “case of Farrebique”.

DOSSIER EN
20.01.2021

Al-mummia [The Mummy] (1969) is the only full-length film by the Egyptian screenwriter, costume and set designer, and filmmaker Shadi Abdel Salam (1930-1986), which is also known by its alternative English title The Night of Counting the Years. Finding inspiration in a historical event that took place in 1881, on the eve of British colonial rule, when it was brought to light that a tribe had been secretly raiding the tombs of the Pharaohs in Thebes, the filmmaker rigorously crafted a haunting meditation on identity, loss and legacy. This small dossier brings together a selection of conversations with and writings on Abdel Salam, as well as the complete screenplay of Al-mummia and some of the drawings that he sketched in preparation for the film.

Article NL FR EN
12.11.2020

Claire Atherton las deze tekst voor op de avond ter ere van Chantal Akerman in de Cinémathèque Française op 16 november 2015, voor de vertoning van No Home Movie (2015). Atherton: “Ik wil het met jullie over Chantal hebben. Ik wil jullie vertellen over alles wat ze me gaf, alles wat ze me leerde, alles wat we deelden. Jullie vertellen hoe ze was, lumineus, intelligent, verrassend en ook grappig ...”

Article NL EN
4.11.2020

Tenet is zowel Nolans beste als slechtste film. De beste, omdat de regisseur hier voor het eerst ten volle zijn eigen holle doos lijkt te omarmen; maar ook de slechtste, omdat net die resten van het inhoudelijke de film uiteindelijk tot de nederlaag veroordelen. De formalist die niet uit de kast wilde komen, of de pornograaf die geen porno durfde te maken: ziedaar de formule van Tenet.

Article NL EN
4.11.2020

Tenet is both Nolan’s best and worst work to date. The best, because the film is his first earnest embrace of his hollow box, his first explicit love letter to emptiness. But it is also the worst, because it is precisely those remnants of content which ultimately condemn the film to its defeat. Nolan is the formalist who dared not speak his name, a manqué mannerist, afraid that the day of his outing would also be his last. The pornographer who would not make porn: this is Tenet’s formula.

Conversation NL FR EN
2.09.2020

In the series ‘One Spectator Among Others’ Herman Asselberghs and Gerard-Jan Claes invite various passionate film lovers to elaborate on their viewing practice by email. Filmmakers, artists, critics, researchers, authors, programmers, cinemagoers, TV enthusiasts, Netflixers, YouTubers, torrent users... The series takes off with Herman Asselberghs as guinea pig. He makes films, writes about film, teaches at the film department of LUCA School of Arts/Sint-Lukas Brussels and is co-founder of the artist-run production and distribution platform Auguste Orts.

 
 
Conversation NL FR EN
2.09.2020

In ‘Een kijker onder de anderen’ laten Herman Asselberghs en Gerard-Jan Claes via e-mail allerlei gepassioneerde filmliefhebbers uitvoerig aan het woord over hun kijkpraktijk. Filmmakers, kunstenaars, critici, onderzoekers, auteurs, programmatoren, bioscoopbezoekers, tv-fanaten, netflixers, youtubers, torrentgebruikers,… De reeks gaat van start met Herman Asselberghs als proefkonijn. Hij maakt films, schrijft over film, geeft les in de filmopleiding van LUCA School of Arts/Sint-Lukas Brussel en is medeoprichter van het productie- en distributieplatform Auguste Orts.

 
 
Conversation NL FR EN
2.09.2020

Dans « Un spectateur parmi d’autres », Herman Asselberghs et Gerard-Jan Claes invitent par email toutes sortes de passionnés du cinéma à évoquer en détails leur pratique de spectateur. Cinéastes, artistes, critiques, chercheurs, auteurs, programmateurs, spectateurs en salles, fans de télévision, netflixeurs, youtubeurs, utilisateurs de torrents... La série commence avec Herman Asselberghs comme cobaye. Herman réalise des films, écrit sur le cinéma, enseigne le cinéma à LUCA Bruxelles et fait partie de la plateforme de production et de distribution Auguste Orts.

 
 
Article NL FR
24.06.2020

Ooit zullen we Andy Warhol de plaats moeten geven die hem als pionier van de cinema toekomt. De verwarde en vrijgevige uitvinder die slechts in enkele jaren – vier, vijf – van vraatzuchtige, enthousiaste activiteit, volledig gevoed door de evidentie en de eenvoud van het verlangen en door niets anders, voor eigen gebruik een heel filmisch universum heeft gereconstrueerd, zowel in zijn concrete praktijk als in zijn kosmogonie, dat stelt dat men altijd, de hele tijd, alle regels van de cinema opnieuw kon uitvinden.

Article NL FR EN
27.05.2020

Na het succes van hun eerste vertoningen in 1895 stuurden Auguste en Louis Lumière hun vertegenwoordigers de wereld in om beelden te maken en ze ter plekke meteen te projecteren. Alexandre Promio (1868-1926) was een van de eerste opérateurs die de broers uitzonden. In zijn reisverslag beschrijft Promio hoe het wonder van de cinematografie in alle uithoeken van de wereld op verstomming en enthousiasme werd onthaald. Promio: “Als de verschijning van de Lumière-cinematograaf in Frankrijk en Europa al een enorm enthousiasme wist op te wekken, wat dan gezegd over wat ik in de Verenigde Staten meemaakte?”

Article NL FR EN
27.05.2020

After the success of their first screenings in 1895, Auguste and Louis Lumière sent their representatives out into the world to shoot images and project them on the spot. Alexandre Promio (1868-1926) was one of the first of these opérateurs dispatched by the brothers. In this travelogue, Promio describes how the miracle of cinematography was welcomed with amazement and enthusiasm in every corner of the world. Promio: “If, in France and in Europe, the appearance of the Lumière cinematograph had provoked the greatest enthusiasm, what could I say about what I experienced in the United States?”

Article NL FR EN
27.05.2020

Après le succès de leurs premières projections en 1895, Auguste et Louis Lumière envoient leurs représentants dans le monde entier pour faire des images et aussitôt les projeter sur place. Alexandre Promio (1868-1926) est ainsi l’un des premiers opérateurs pour les frères. L’opérateur décrit dans son Carnet de route l’étonnement et l’enthousiasme que suscite le miracle du cinéma dans le monde entier. Promio&nbsp:&nbsp« Si, en France et en Europe, l’apparition du cinématographe Lumière avait provoqué le plus grand enthousiasme, que dirai-je de ce que je vis aux États-Unis ? »

DOSSIER EN
6.05.2020

This Dossier aims to trace the development of Hong Sang-soo’s remarkable body of work through a collection of essays and interviews that were written and published between 2003 and 2018. Assembled here for the first time, they give an enlightening insight into his cinematic universe, which keeps expanding as a variety of variations on an aphorism that he himself has sketched out in one of his drawings: infinite worlds are possible.

Article EN
6.05.2020

It’s a notorious fact: Hong Sang-soo does not write screenplays. Or, rather, the practice of scriptwriting melted away as time passed (...) The act of writing, if it takes place at all, is worth little more than as an initial impetu. Hong Sang-soo: “I do not want a scenario in which 95 percent of the elements are fixed in advance since, in the end, the rest of the creative process would be about working on details, the remaining 5%. What I do want is to find an approximate 30 to 40 percent of the elements in the treatment, 30 percent in the casting and dialogues, and the rest during the shoot.”

Article NL FR EN
22.03.2020

125 years ago, on March 22nd, 1895, the first film in history was projected for a crowd of about ten people. During a special gathering in the Société d’Encouragement à l’Industrie Nationale, Louis Lumière projected his first film: Sortie des ouvriers de l’usine de Monplaisir. On the occasion of this 125th birthday, Sabzian is publishing a series of translated fragments from Histoire du cinématographe: de ses origines à nos jours (1925) by Georges-Michel Coissac, where, amongst other things, the author narrates the history of these marvellous first film screenings. “And we thought: Messrs. Lumière are great magicians.”

Article NL FR EN
22.03.2020

125 jaar geleden, op 22 maart 1895, werd voor de eerste keer in de geschiedenis een film geprojecteerd voor een publiek van ongeveer tien personen. Tijdens een speciale bijeenkomst in de Société d’Encouragement à l’Industrie Nationale toonde Louis Lumière er zijn eerste film: Sortie des ouvriers de l’usine de Monplaisir. Naar aanleiding van deze 125ste verjaardag van de cinema, publiceert Sabzian een aantal fragmenten uit Histoire du cinématographe: de ses origines à nos jours (1925) van Georges-Michel Coissac waarin hij onder andere de geschiedenis schrijft van deze wonderbaarlijke eerste filmvertoningen. “En we dachten: de heren Lumière zijn grote tovenaars.”

Article NL FR EN
22.03.2020

Il y a 125 ans, le 22 mars 1895, eut lieu la toute première projection cinématographique de l’histoire, devant un public d’une dizaine de personnes. Lors d’une réunion spéciale à la Société d’Encouragement à l’Industrie Nationale, Louis Lumière présentait son premier film, Sortie des ouvriers de l’usine de Monplaisir. À l’occasion de ce 125e anniversaire du cinéma, Sabzian publie plusieurs extraits de l’Histoire du cinématographe : de ses origines à nos jours (1925) de Georges-Michel Coissac dans lequel il écrit, entre autres, l’histoire de ces premières projections merveilleuses. “Et nous pensions alors : MM. Lumière sont de grands magiciens.”

Article NL
26.02.2020

De afwezigheid van bijschriften is een weigering van de Dardennes om hun personages te laten opgaan in de spektakelwereld van abstracties. Le jeune Ahmed neemt om die reden een unieke positie in in hun oeuvre. Ahmed is bevangen door ideeën, door de abstractie van religie. Hij beweegt zich in een wereld met bijschriften. Het jihadisme als begrip dat leeft in krantenkolommen en nieuwsprogramma’s, is niet louter abstract maar kent voor Ahmed een werkelijkheid als abstractie. Ondanks het gevaar dat hun personages pionnen dreigen te worden in een bewijsvoering, omarmen de Dardennes de gladheid van het discours. Daarbij roept Le jeune Ahmed ook een esthetische vraag op: hoe houdt een film met een actueel uitgangspunt stand als werk?

DOSSIER NL
29.01.2020
Samengesteld door

In samenwerking met Goethe Institut Brussel publiceert Sabzian voor het eerst een tiental Nederlandse vertalingen van de Duitse filmcritica Frieda Grafe, de “Königin der deutschen Filmpublizistik”. Grafe noemde haar kritieken treffend “beschreven films” omdat ze zich concentreerde op het voor de lezer inzichtelijk en levendig maken van haar manier van kijken naar films. Haar stukken trachtten de wereld van een film voor de lezer open te vouwen, doorzichtig te maken. “Ik probeer de algemene kleur van een film voor de lezer te reconstrueren uit mijn indrukken en inzichten om hem of haar zelf tot conclusies of veronderstellingen te brengen.”

Article NL
29.01.2020

Frieda Grafe noemde haar kritieken treffend “beschreven films”, omdat ze, zo merkt Irmela Schneider op, “het gebaar van de criticus als leermeester en rechter vermeed en zich concentreerde op het voor de lezer inzichtelijk en levendig maken van haar manier van kijken naar films.” Geen kritiek vanuit vooropgestelde kaders, geen theoretische orthodoxie maar vermenging van zinnelijke en intellectuele associatie. Grafe schreef suggestief en evocatief, met woorden en zinnen die gewikt en gewogen werden. “Ik probeer de algemene kleur van een film voor de lezer te reconstrueren uit mijn indrukken en inzichten om hem of haar zelf tot conclusies of veronderstellingen te brengen.”

Article NL
2.10.2019

Tarantino’s cinema is er een die de werkelijkheid africht, letterlijk en figuurlijk; de gruwelijkste moord van de jaren zestig wordt voorkomen door twee filmische helden die de hippies afslachten. Hollywood behoudt hier bijna op lachwekkende wijze zijn onschuld. Passievol streeft Tarantino naar het herstel van kijkerschap, de herwaardering van de geproblematiseerde blik.

Article NL
4.09.2019

Vereist het “verzet” tegen het Amerikaanse racisme de vernietiging van de muurschilderingen van een communistische kunstenaar die door de New Deal gefinancierd werd? De vraag lijkt misschien des te absurder aangezien Life of Washington, de reeks van dertien werken van Victor Arnautoff die door sommige Californische “verzetsstrijders” is veroordeeld, een voor die tijd revolutionaire, antiracistische inhoud weergeeft.

Article NL
10.07.2019

Critici worden vaak verguisd. Kenneth Williams vergeleek hen ooit op memorabele wijze met de eunuchen in een harem: “Ze zijn er elke avond. Ze zien het elke avond gebeuren. Maar zelf kunnen ze het niet.” Het is moeilijk om geen plezier te beleven aan Williams’ bijtende scherpzinnigheid, ook al bezondigt hij zich hier misschien aan een onterechte veralgemening. Kritiek, als ze goed is uitgevoerd, is een kunstvorm op zich. Maar aangezien vandaag de voorkeur uitgaat naar clickbait in plaats van inzicht, zijn de normen voor de hedendaagse kritiek onmiskenbaar vervaagd.

Conversation NL EN
26.06.2019

During her visit to Belgium this spring, Sabzian spoke with Valeska Grisebach, director of Mein Stern (2001), Sehnsucht (2006) and Western (2017). Grisebach: “It just sometimes really takes my breath away. The beauty of simple material without invention, the contact between the camera and the material: a human, a face, light, atmosphere... On the one hand there is this story or plot, a reference to the idea of fiction, or to old legends and stories people bring to the project... But at the same time, I also want to lose control and get to something you can’t understand or sort out immediately. You could say it’s about a refusal to place the characters, the world depicted, “under restraint.””

Conversation NL EN
26.06.2019

Tijdens haar bezoek aan België dit voorjaar sprak Sabzian met Valeska Grisebach, regisseuse van Mein Stern (2001), Sehnsucht (2006) en Western (2017). Grisebach: “Soms vind ik het simpelweg adembenemend. De schoonheid van eenvoudig materiaal zonder verzinsels, het contact tussen de camera en het materiaal: een mens, een gezicht, licht, sfeer, …  Dus aan de ene kant is er een verhaal of een plot, een verwijzing naar het idee van fictie of naar oude legendes en verhalen die mensen meebrengen naar het project … Maar tegelijkertijd wil ik ook de controle verliezen en tot iets komen dat ik niet onmiddellijk begrijp of kan oplossen. Je zou kunnen zeggen dat het gaat om een weigering om de personages, de wereld die wordt getoond, op te sluiten.”

Article NL
5.06.2019

Zo heeft het hele gebeuren iets miraculeus. Het vertelt het verhaal van een representatie die sneller is dan de werkelijkheid. Het evenement in het stadion representeert die representatie, brengt ze ten tonele, als in een ongevaarlijke verdubbeling. Doordat de beelden meteen zichtbaar zijn, wordt zowel Lil Nas X als het publiek getroffen door de bevreemdende observatie dat het heden zich hier tot geschiedenis verheft. Het maakt van het filmpje een ongevraagde metafoor voor het hele “Old Town Road”-fenomeen.

DOSSIER EN
29.05.2019

At the turn of this century, the Chinese documentary maker Wang Bing entered film history when he boarded a freight train with a small rented DV camera and started filming the industrial district of Tiexi in northeastern China. This Dossier aims to trace Wang Bing’s trajectory by way of a series of writings and interviews, published between 2009 and 2018, accompanying the ongoing ventures of a filmmaker who has taken on the invaluable task of weaving a map of this other China, to film the trials and tribulations of a land in flux.

Manifesto NL EN
15.05.2019

Ik geloof in een vorm van cinema die meer mogelijkheden en tijd biedt aan zijn toeschouwers. Een halfgecreëerde cinema, een onvoltooide cinema die door de creatieve geest van het publiek voltooid raakt en zo leidt tot honderden films. Het behoort toe aan de toeschouwers en stemt overeen met hun eigen wereld.

Conversation NL
3.04.2019

In december 2018 ging de eerste langspeelfilm van de Brusselse filmmaker Hannes Verhoustraete, Un pays plus beau qu’avant (2019), in avant-première in de Beursschouwburg te Brussel. De film volgt de omzwervingen van Jean-Simon, een Brusselse kleinhandelaar van Congolese origine die zich tracht te handhaven in de informele economie van de hoofdstad. Verhoustraete: “Hoewel [een] concrete [politieke] urgentie zeer aanwezig is, blijven we in de film dichter bij de persoonlijke hoogdringendheid van het leven van Jean-Simon. Een urgentie die soms rond 20 euro draait, rond eten en de dag doorkomen. Ik wilde die werkelijkheid vervolgens koppelen aan een systemische dimensie, het kleine met het grote verbinden. Ik denk dat ik eerder op zoek was naar een schizofrenische ‘blik in spreidstand’.”

prisma NL
20.02.2019

Stijn Coninx’ Niet schieten (2018) opent met de pancarte “Gebaseerd op waargebeurde feiten”. In de eindgeneriek staat iets anders: “Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval.” 

Article NL EN
13.02.2019
Dirk Lauwaert 1975
Introduction by
Translated by

It is not a complicated or difficult film, rather a very simple and clean one. But it is not a natural, spontaneous film. The clarity and legibility of Jeanne Dielman is the result of self-discipline. In our culture clarity needs to be pragmatic-efficient, an argument needs to have the form of a road, including road signs. Force and energy need to be channelled into activist trajectories time and again, need to be labelled with a name and an address. Akerman slipped by and through all of that.

Article NL
19.12.2018

De camera van Brian De Palma richt zich in de eerste plaats op cinema zelf. Hij brengt verslag uit als een schilder die enkel over de schilderkunst kan rapporteren door zelf een schilderij te maken. Blow Out (1981) is een making-of, niet als een instructievideo die technisch uiteenzet hoe een film tot stand komt, maar als een spiegel die reflecteert over het wezen van cinema. In die spiegel zien we een ruimte waarin een andere variant van de werkelijkheid leeft. Het bekende beeld krijgt als reflectie een nieuwe vorm, zoals de tekens in een boek dat voor de spiegel gehouden wordt.

Article NL FR EN
3.10.2018

Een film maken is een plek van experiment voor een heel reflectiewerk, een plek waar je verslag kan uitbrengen over je eigen ontwikkeling maar ook over die van anderen, het is een ruimte van erg bevoorrechte creatie waar men zich rekenschap kan geven van iets dat in rook zou kunnen zijn opgegaan. Maar ik heb soms gedroomd om heel andere dingen te doen omdat het een werk van sublimatie is, zoals men zegt, en dus erg beperkend. Achteraf is er niet noodzakelijkerwijs uitwisseling, terugkoppeling, opdat het levend blijft, moet je meteen opnieuw beginnen creëren, onmiddellijk opnieuw iets maken; als je stopt, wordt het erg stil.

Article NL FR EN
19.09.2018
Pierre Reverdy 1918
Translated by
Introduction and compilation by

The Image by the French surrealist writer Pierre Reverdy originally appeared in Nord-Sud, the literary magazine he founded in 1917 with Guillaume Apollinaire and Max Jacob. The text, quoted and recut, shows up like a refrain without reference in several of Jean-Luc Godard’s films. The crux of Reverdy’s piece is that the image, as a monolithical entity that can be isolated, doesn’t exist. “I’ve always said”, Godard said, “that images don’t exist in cinema. There is always an image before and an image after.”

ARTICLE NL FR EN
19.09.2018
Pierre Reverdy 1918
Vertaald door
Introductie en samenstelling door

L’image van de Franse surrealistische schrijver Pierre Reverdy verscheen origineel in Nord-Sud, het literaire tijdschrift dat hij in 1917 met Guillaume Apollinaire en Max Jacob had opgericht. Als een referentieloos refrein duikt de tekst geciteerd en herschikt op in verschillende films van Jean-Luc Godard. De crux van Reverdy’s stuk is dat hét beeld, als een monolithische en isoleerbare entiteit, niet bestaat. “Ik heb altijd gezegd”, zei Godard, “dat er geen beelden bestaan in cinema. Er is steeds een beeld voor en een beeld achter.”

Article NL FR EN
19.09.2018
Pierre Reverdy 1918
Introduction et compilation par

L’image de l’écrivain surréaliste français Pierre Reverdy a paru pour la première fois dans Nord-Sud, la revue littéraire qu’il avait fondée en 1917 avec Guillaume Apollinaire et Max Jacob. Comme un refrain sans référence, le texte est cité et réarrangé dans plusieurs films de Jean-Luc Godard. Le coeur du texte de Reverdy réside dans l’idée que l’image, en tant qu’entité monolithique et isolable, n’existe pas. « J’ai toujours dit », dit Godard, « que, dans le cinéma, il n’y avait pas d’images. Il y a toujours une image avant et une image après. »

Conversation NL FR
18.07.2018

Op 1 maart 2018 was Luc Dardenne op uitnodiging van Sabzian te gast in Gent voor een vertoning van Le fils, een film die hij in 2002 met zijn broer Jean-Pierre maakte. Le fils (2002) is de derde uit een reeks films van de broers die aanvatte met La promesse (1996) en gekenmerkt wordt door documentaire eenvoud, lange shots die de personages dicht op de huid zitten, teder humanisme, de Luikse voorstad Seraing als vaste locatie en aandacht voor het wurgende economische determinisme van onze wereld. Dit artikel is een bewerking van de transcriptie van het gesprek met Luc Dardenne na de vertoning. Luc Dardenne: “Wat gebeurt er in de blik van iemand die gaat doden? Ik weet niet wat er gebeurt. We wilden weten wat Oliviers daad kon tegenhouden. Daarom hebben we ons op zijn rug gericht, om zo op de blik van de jongen te stoten. Het is de blik die de daad tegenhoudt.”

Conversation NL FR
18.07.2018

Le 1er mars 2018, Luc Dardenne était invité par Sabzian à Gand pour une projection du film Le fils, réalisé en 2002 avec son frère Jean-Pierre. Le fils (2002) est le troisième film d’une série entamée par les frères avec La promesse (1996) et marquée par une simplicité documentaire, de longs plans qui suivent les personnages de près, un tendre humanisme, la banlieue liégeoise de Seraing comme lieu fixe, ainsi que par une attention pour le déterminisme économique asphyxiant de notre monde. Cet article est une adaptation de la transcription de la conversation avec Luc Dardenne après la projection du film. Luc Dardenne : « qu’est-ce qui se passe dans le regard de quelqu’un qui va tuer ? Je ne sais pas ce qui se passe. Ce qu’on voulait savoir c’est: « qu’est-ce qui arrête le geste d’Olivier ? ». C’est pour ça qu’on s’est mis sur son dos pour tomber sur le regard du gamin. C’est le regard qui arrête le geste. »

Conversation NL EN
4.07.2018

Ik heb die slaafse verering van de realiteit altijd een beetje mysterieus gevonden. Ik weet niet waarom dat gebeurt. Mensen zeggen dan, “Wel, dat lijkt niet erg realistisch”. Je zit in een ruimte met honderden vreemden, je kijkt naar een projectie op een scherm. Daar is niets realistisch aan, het is allemaal fake. De actrice is niet echt. Het is allemaal niet echt, niets ervan is echt. De kleren die ze dragen, de manier waarop ze leven, de make-up, het is allemaal fake. Een grote fan van de realiteit ben ik nooit geweest. Ik denk dat we net daarom naar verhalen kijken.

Pages