Stéphane Symons

A boy of about twelve years old on a bicycle. He rides as fast as he can. In sheer desperation, he has just violently robbed two people. The whole world is on his heels and is about to catch up with him, no matter how fast he rides. But the camera continues to follow him effortlessly in one smooth movement. It seems to make no particular effort to keep up with this boy on the run, and the boy, for his part, makes no attempt to escape the frame. For the full duration of this uninterrupted shot, lasting almost a minute and a half, boy and camera, body and image, are attuned to one another.

Een jongen van ongeveer twaalf jaar oud op een fiets. Hij rijdt zo snel hij maar kan. Hij heeft zonet, ten einde raad, twee mensen op gewelddadige wijze beroofd. De hele wereld zit hem op de hielen en dreigt hem in te halen, hoe snel hij ook rijdt. Maar de camera blijft hem moeiteloos volgen in één vloeiende beweging. Ze schijnt geen bijzondere inspanning te moeten doen om deze vluchtende jongen bij te houden, en de jongen doet op zijn beurt geen poging om uit het beeld te ontsnappen. Voor de volle duurtijd van dit ononderbroken shot, gedurende bijna anderhalve minuut lang, zijn jongen en camera, lichaam en beeld, op elkaar afgestemd.

The concept is as straightforward as the title suggests: the collection presents the great diversity of children’s games worldwide. For Alÿs, the Children’s Games represent a seeming caesura with his previous work. Alÿs himself is no longer on view. The performative character so central to his earlier videos has here given way to a pervasive focus on the world in front of the camera. Yet the “disappearance” of Alÿs is not a radical break and results in an intensified exploration of some of the guiding principles of his oeuvre.

I think that the children accept us because they can see that we take their game very seriously. They appreciate that. Sometimes they can see that we are not fully understanding – we, limited adults – and they will help us grasp the full logic of their actions. They want to give us the best of their skills, what Michael (Taussig) indeed calls the “mastery of non-mastery.” In all the games we filmed, the children were so much more generous than we expected. Sometimes they even protect us. They for instance make a discreet sign when they see a potential problem or danger rise on the horizon, behind the scene where the game takes place. They can see that we are so absorbed into their play that we are completely unaware of what is happening around us.

In het Westen wordt het werk van Ozu meestal in verband gebracht met de cultuur waartoe hij behoorde en waarmee hij zonder twijfel een grote affiniteit had: het zenboeddhisme. Volgens de drie meest toonaangevende commentatoren, Donald Richie, Noël Burch en Paul Schrader, draaien de films van Ozu rond een verzoening met het onherroepelijke. (...) Toch is er ook een totaal andere interpretatie van Ozu’s werk mogelijk. (...) In de interpretatie van Deleuze en Hasumi is Ozu niet langer slechts een regisseur van de leegte of de reductie, en wil hij ons niet zonder meer aanmanen tot de aanvaarding van onze eindigheid. Volgens hen is het er Ozu allerminst om te doen verschillen uit te wissen maar wil hij ze net zichtbaar maken.