Met de kortfilm Dans le noir du temps (2002) componeert Jean-Luc Godard een eschatologisch filmessay, “un film sur la fin de tout”. Verspreid over elf segmenten schikt en herschikt hij filmbeelden volgens nieuwe gedachtebewegingen die samen het einde evoceren van “alles” wat de mensheid heeft voortgebracht. Godard recycleert daarbij beelden uit zijn eigen oeuvre (Made in USA, Le petit soldat, Vivre sa vie), uit de filmgeschiedenis en uit anonieme archieven. Toch is de film meer dan een eenvoudige collage. Door beelden te vertragen, te herfilmen, te vervormen en plastisch te bewerken, laat hij ze oplichten in een poëtische compositie.
