Films byTexts by Johan van der Keuken
FILM
Johan van der Keuken, 1966, 29’

De waarneming van de werkelijkheid is een proces dat van tiende seconde tot tiende seconde in ons gaande is. Onze omgeving overspoelt ons met een onvoorstelbare hoeveelheid gewaarwordingen: kleuren, bewegingen, vormen, tekens.

FILM
Johan van der Keuken, 1965, 22’

“With the camera, I can only show a house hunter’s outside, but what matters is his inside, how life inside him is decaying like a pile of rotten lettuce.”

Johan van der Keuken

 

note EN
27.12.2017

Following the recent creation of La Cinémathèque du Documentaire, Centre Pompidou in Paris is organizing a retrospective of the work of Johan van der Keuken. 

FILM
Johan van der Keuken, 1974, 76’

“Sinds Dagboek probeer ik in de montage zoveel mogelijk het begin van de zoombeweging af te snijden – het is dus geen shot dat begint te bewegen, het is een beweging die er al is. Het shot ervoor is vaak een stilstaand shot.

FILM
Johan van der Keuken, 1996, 245’

“Iemand heeft eens gezegd dat als je iets over Nederland wilt zeggen, je in het buitenland moet beginnen. Dat is ook zo. Om goed te kunnen zien is een spanning nodig tussen heel dichtbij en heel ver weg staan. Alleen dan kun je scherp waarnemen.”

Johan van der Keuken

 

prisma NL
19.04.2017

Nina de Vroome reageert op Cyril Offermans recensie van Goed volk, een boek waarin Teun van de Keuken, zoon van documentairemaker Johan van der Keuken, een beeld van zijn jeugd schetst.

Article NL EN
14.12.2013

The juxtaposition of images shows a spiritual coherence to which we as viewers must work towards. In De poes [The Cat] (1968) van der Keuken articulates it thus: “The film could be a means for change. To this end it must affect the fixed patterns of expectation. To this end it must create a dynamic balance of the forms in which our reality can be described. Art could be a means by which to set man free. A school for seeing the self and the other more clearly.”

Conversation NL FR
28.10.2013

« Mais je dis aussi : « Chaque chose dans un film est une forme ». Par là, je voulais m’en prendre aux malentendus habituels sur le documentaire. Ce n’est pas du documentaire, ce n’est pas du vrai non plus: c’est une forme, de la matière formée et transportée, de la fiction. Et puis, je reprends et je dis : « quand même, c’est quelqu’un avec qui j’ai vécu : au revoir ! ». »

Article NL EN
6.05.2013

De juxtapositie van beelden toont een geestelijke samenhang waar we als kijker naar moeten toewerken. In De poes (1968) spreekt van der Keuken het als volgt uit: “De film zou een middel kunnen zijn tot verandering. Hiertoe moet hij de vaste verwachtingspatronen aantasten. Hiertoe moet hij een dynamisch evenwicht scheppen van de vormen waarin onze werkelijkheid beschreven kan worden. Kunst zou een middel kunnen zijn tot bevrijding van de mens. Een school om zichzelf en de anderen beter te zien.”